Suchitoto

Toen ik in mijn “volgende” hotel in Copán (Honduras) aankwam en zei dat ik die dag uit Suchitoto was gekomen, vroeg de eigenaar zich af wat iedereen toch plotseling in Suchitoto deed. Nou, het is een pittoresk en heerlijk relaxt plaatsje in het noorden van El Salvador. Het was er bloedheet, dat wel (37 graden), dus ik bracht de middagen door in de hangmat bij mijn hotelkamer.

Suchitoto heeft een historisch centrum uit de Spaans-koloniale tijd, een beetje zoals Antigua of Oaxaca maar dan wat lomer, zonder veel toeristen en met heel ongelijke straatklinkers.

In de ochtend deed ik twee ‘excursies’: naar het Suchitlán-meer en naar Ciudad Vieja.

Ciudad Vieja (1528) was de eerste nederzetting van de Spanjaarden in El Salvador. Het verhaal is vergelijkbaar met dat van Leon Viejo (1524) in Nicaragua of La Isabela (1493) in de Dominicaanse Republiek. Het zijn allemaal archeologische vindplaatsen uit de vroege koloniale periode. Vooraf had ik geen enkele beschrijving van een recente bezoeker kunnen vinden: ik vroeg me af Is de site bemand? Is het überhaupt geopend?

Mijn nieuwsgierigheid won het van de onzekerheid. Dus de volgende ochtend zat ik in de bus er naar toe. Ciudad Vieja is bereikbaar vanaf de hoofdweg tussen Suchitoto en San Miguel/San Salvador, na zo’n 9 km. Het staat aangegeven en er is een bushalte. Vanaf de hoofdweg is er een onverhard pad dat naar de ruïnes leidt. Er zijn een paar boerderijen langs de weg, maar nergens zag ik mensen.

Ongeveer halverwege kwam ik een man op een motor tegen. Toen ik controleerde of de weg naar Ciudad Vieja leidde, zei hij: “Ja. Maar er zijn daar alleen maar wat stenen.” Om de hoek had een zwarte hond de controle over het midden van de weg overgenomen. Ik had inmiddels zo ver gelopen dat ik niet wilde omkeren zonder een foto van de ruïnes. Dus pakte ik een flinke steen, wat genoeg was om hem achter het hek van zijn huis te laten ineenkrimpen. Hij had een maatje bij zich, een chihuahua of zoiets. Deze ging voor mijn enkels, maar ik had het met één trap kunnen doden en dreigen was genoeg.

Dit was de laatste horde voordat een geruststellend informatiepaneel in zicht kwam. Bij de ingang is er ook een personeelsgebouw, met een whiteboard waarop de taken van de dag stonden. Ik riep, maar er leek niemand te zijn. Dus ik dwaalde gewoon door naar de site. Het is grotendeels overgroeid. Het meest opvallend zijn de stenen fundamenten van de kerk (foto) en het stadhuis.

Het Suchitlán-meer ligt op loopafstand van het centrum van Suchitoto. Het is een uurtje lopen, bergafwaarts, over de verharde weg maar met mooie vergezichten. Er rijden ook bussen en schattige rode elektrische autootjes, die hier in de omgeving als taxi dienst doen.

Op het eind liep ik wat verkeerd, en kwam via de minder fraaie kant bij het meer aan. Een paar koeien scharrelden er rond tussen het afval dat was aangespoeld. Ik liep over het gras naar het deel dat er wat beter uitzag: hier is een toeristische uitspanning met restaurants en bankjes aan het meer. Allemaal niet spectaculair, maar het was wel een leuke wandeling.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s