#745: Pirin Nationaal Park

Wat is het?
Pirin Nationaal Park omvat diverse kalkstenen berglandschappen met gletsjermeren, watervallen, grotten en overwegend naaldbossen. Tot de natuurlijke naaldbossen van Pirin behoren Macedonische dennen en Bosnische dennen, met veel oude bomen. De bergtoppen reiken tot boven 2900 meter hoogte.

Cijfer: 6,5 (Het is misschien niet het meest spectaculaire berglandschap, maar met een dag in de bergen maak je mij toch wel blij. Het was heerlijk weer, de wilde bloemen stonden in bloei, sneeuw lag er op de toppen. De locatie die ik had uitgezocht is ook minder zichtbaar aangetast door het skitoerisme dan het populairdere deel van Pirin rond skioord Bansko en de Vihren hut).

Toegang: Gratis. Het best kun je het gebied bereiken met een stoeltjeslift. Mijn retourtocht kostte 20 Bulgaarse Lev (10 EUR).

Hoeveel tijd: Ik was er een halve dag.

Opvallend: Het Pirin Nationaal Park bedekt een groot gebied. Om in de hogere, beschermde zones te komen moet je eerst een stuk omhoog met een stoeltjeslift. Ik neem die vanaf de Gotse Delchev hut, een half uurtje rijden van mijn hotel in Bansko.

Ik ben de eerste gast van de dag om 10 over half 9. De lift is 365 dagen per jaar van 8.30 – 16.00 uur operationeel. Mijn eindbestemming is de Bezbog hut op 2227m hoogte. Daarvoor moet je onderweg nog een keer overstappen – de rit duurt in totaal een half uur en je stijgt 742 hoogtemeters. Zoals altijd is het een rustgevende zit, je hoort alleen wat vogels. Ik zie ook nog een eekhoorn wegschieten.

De Bezbog hut ligt aan het Bezbog meer, een van de vele gletsjermeren hier. Het blijkt een helder, rond meertje omringd door besneeuwde bergtoppen. Vanaf hier starten verschillende wandelroutes. Ik heb vooraf de gele route uitgekozen, naar het Popovo-meer. Dit zou 1 uur en 20 minuten moeten kosten, en dezelfde tijd terug.

Aankomst bij de Bezbog hut (links)

Langs het pad vallen de vele kleurige bloemen op. Er zou hier zelfs edelweiss moeten groeien, maar dat zie ik niet. Maar ik zie wel de felblauwe gentiaan en paars-gele krokussen.

Krokussen tussen de laatste restjes sneeuw

Waar je ook niet overheen kunt kijken is de sneeuw. Ik had van andere mensen al gehoord dat er in april, mei en begin juni meestal nog zoveel sneeuw ligt dat veel paden onbegaanbaar zijn. Rond het meer gaat het wel en is de grond opgedroogd door de zon. Maar hoe hoger je komt op het pad, hoe lastiger het wordt. Stroompjes smeltwater lopen naar beneden. Dat maakt het drassig. En dan moet je zo af en toe ook nog over een paar rotsblokken klauteren.

Rotsblokken om even uit te rusten

De stenen bieden wel een mooie plek om even te gaan zitten uitrusten en van het uitzicht te genieten. Zo zie je het meer en de hut van de andere kant. En de vele naaldbossen die eromheen liggen.

Meer en hut van Bezbog

Het mag dan een korte wandeling zijn, gemakkelijk is hij onder deze omstandigheden zeker niet. Ik wil in ieder geval graag naar de bergkam boven het meer; vandaar schijn je een mooi uitzicht te hebben op andere gletsjermeren in de omgeving. Op het laatste stuk ligt echter een flinke hindernis: een rand van sneeuw, zo’n 15 meter breed over de gehele lengte. Ik twijfel een tijdje of ik me overheen ga wagen, maar de nieuwsgierigheid naar wat er aan de andere kant ligt is te sterk. Op handen en voeten klauter ik door de sneeuw. Ik ben blij met mijn stevige nieuwe wandelschoenen, maar ik had hier ook wel handschoenen kunnen gebruiken!

Een rand van sneeuw waar geen ontkomen aan is

Daarboven is er gelukkig weer een wandelpad. Een stukje vlak lopen over het zand brengt me naar het uitkijkpunt over het Popovo-meer. Het is onvoorstelbaar hoeveel sneeuw daar nog ligt. Ik zie het wandelpad ook lopen, het is niet heel ver meer. Maar ik zie ook dat je weer minstens één sneeuwvlakte moet oversteken. Het wordt nog een hele klus om weer heelhuids beneden te komen, dus ik keer om na nog een tijdje van het ruige berglandschap hier genoten te hebben. Inmiddels zijn er ook wat meer wandelaars onderweg, zo te horen aan hun groet (dobur den!) zijn het allemaal Bulgaarse dagjesmensen.

Zicht op het Popovo-meer

Voor ik rechtsomkeert maak zie ik aan mijn rechterkant in de verte in de sneeuw nog wat bewegen. Eerst één, dan drie, dan wel vijf wilde geiten.

De terugtocht verloopt gelukkig zonder kleerscheuren. Althans, zonder lichamelijke schade. Mijn korte broek heeft wel te lijden en vertoont steeds meer slijtage. De sneeuwheuvel doe ik voor de helft op mijn achterste, vandaar. Het gaat zo steil naar beneden dat je met je hakken moet afremmen, anders glijd je te hard naar beneden.

De dubbele stoeltjeslift brengt me dan weer terug naar de Gotse Delchev hut. Daarbij ligt een restaurant waarvan de eigenaar me vanochtend bij aankomst al lekker wilde maken voor verse forel. Dat is niet tegen dovemans oren gezegd. Je kunt er fijn buiten zitten en met 7 EUR voor een gebakken forel, een salade en een drankje hoef je het niet te laten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s