NP Weerribben-Wieden

Ik heb me een beetje verslapen vanochtend. Dat komt niet zo goed uit, want ik wil bij zonsopkomst weer in een nationaal park staan. En weer op tijd terug thuis zijn om de sneeuw voor te zijn die is aangekondigd voor de middag. De rit vandaag gaat naar Wanneperveen, naar het Nationaal park Weerribben-Wieden. Het laatste stuk gaat over smalle wegen, waar een schaap zelfs even de weg blokkeert.

Het voormalige Nationaal park De Weerribben is in 2009 uitgebreid met De Wieden. Samen vormen ze het grootste aaneengesloten laagveenmoeras van Noordwest-Europa. De Wieden onderscheidt zich door veel open water. “Wieden” betekent ook “grote plassen”.

Om 9 uur zet ik mijn auto op de parkeerplaats Kierschwijdepad. Bang voor massatoerisme hoef je hier niet te zijn. Er staan 3 andere auto’s en meer dan 20 passen er zeker niet. Vanaf deze plek vertrekken meerdere wandelingen. Vooraf heb ik er 2 uitgezocht die ik wil combineren: het Kiersche Wijdepad (gele pijltjes, 5 kilometer) en het Veenweidepad (rode pijltjes, 4 kilometer). Ze liggen elk aan een kant van de weg.

Het Kiersche Wijdepad begint na de houten brug in het gras. Ondanks dat het vannacht gevroren heeft is de ondergrond zacht en nat. Je kunt de route met de klok mee of er tegenin lopen, ik kies het laatste. Een echt pad is er eigenlijk niet, ik volg de voetstappen van eerdere wandelaars en af en toe de gele pijltjes.

Je loopt eerst om een groot meer heen. Hier zitten meerkoeten en vooral veel zwanen. Van achter een vogelkijkscherm kun je ze bekijken, maar ze zitten vandaag ver weg.

Daarna begint een gebied met veel riet. Even lijk je er zelfs dwars door heen te moeten lopen. Als de modder teveel en het riet te dicht wordt, steek ik toch maar weer terug naar het gras.

Zo halverwege loop je een stuk over de verharde weg. Het lijkt op de weg waarover ik aan ben komen rijden, maar de wandelroute maakt nog wat extra lussen.

Terug de bossen in en langs de rietkragen ga ik op zoek naar rietvogels om te fotograferen. Als je een tijdje stilstaat krijg je ze gegarandeerd te zien, als je ook maar iets beweegt hebben ze het gelijk in de gaten en gaan ze een stuk verderop zitten.

In het riet en in de bessenstruiken zitten roodborstjes, meesjes en ook vinken.

In dit gebied is vroeger zoveel turf gestoken dat het nu erg laag ligt. De ondergrond is zompig en drassig. Zompig wanneer je over de weide loopt, de ondergrond beweegt met je mee en er liggen plassen waarvan je niet kunt inschatten hoe diep ze zijn. Een paar keer moet ik een stuk omlopen omdat het pad onder teveel water staat. Drassig is het in de bosschages, op sommige stukken is het een gladde modderboel.

De wandelroute eindigt weer met een stuk door het open weiland. Ik ben al bijna 2 uur onderweg. De zware ondergrond en het vogeltjes fotograferen hebben tijd gekost. Ik besluit de andere route te laten zitten en terug de warme auto in te stappen. Het was een boeiende wandeling, die in het voorjaar waarschijnlijk nog mooier is als er meer vogels zitten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s