#733: Koninklijk landgoed van Mafra

Wat is het?
Het koninklijk landgoed van Mafra: paleis, basiliek, klooster, Cercotuin en jachtpark (Tapada) is een 18de eeuws symbool van de absolute macht binnen het Portugese rijk. Het multifunctionele complex combineert functies voor de aristocratie (een koninklijk paleis), de Kerk (een basiliek) en het volk (een Franciscaans klooster). Er hoort ook een jachtpark bij, de Tapada, dat naast de plezierjacht voor de adel ook werd gebruikt voor het verbouwen van graan voor de voedselvoorziening van Mafra.

Cijfer: 5 (Je moet wel bijna een jachtliefhebber zijn om de Tapada mooi te vinden. Helaas zorgt het eigentijdse gebruik als recreatiegebied ervoor dat het meer een amusementspark is dan een historisch accuraat bewaard gebleven cultureel landschap. Het paleis is vooral groot, de bouw is geïnspireerd door de Sint-Pietersbasiliek in het Vaticaan; maar dan toegepast op een stadje van 50.000 inwoners.)

Toegang: Het paleis ben ik niet in geweest. Het park kostte 4 EUR.

Hoeveel tijd: Ik was er zo’n 2 uur: een half uurtje bij het paleis en anderhalf uur in het jachtpark.

Opvallend: Mafra is mijn eerste ‘nieuwe’ post-Corona werelderfgoed. Ik was al in april van plan om de 2 recent ingeschreven Portugese werelderfgoederen af te vinken, maar die trip werd helaas geannuleerd. Hij kwam snel weer bovenaan mijn lijstje te staan ​​toen Portugal na de versoepelingen binnen de EU in juni met open armen voor toeristen klaar bleek te staan. Normaal gesproken zou ik midden in de zomer niet naar Portugal gaan (het was 36 graden!), maar het goede gevoel om weer te kunnen reizen overwon alle nadelen.

Mafra is een “gewoon” barok paleis annex klooster. Van binnen schijnen er eindeloos lange gangen te zijn en veel lege kamers: de Portugese koningen namen hun meubilair namelijk mee van paleis tot paleis. Ik maakte er alleen een fotostop voor de buitenkant, bij het gebouw dat veel te groot lijkt voor zijn omgeving. Er ligt een handige grote, gratis parkeerplaats naast en ik genoot ook van een vissoep voor 1,60 EUR in een bakkerij aan de overkant van de straat. De rest van mijn bezoek concentreerde ik me op de Tapada: het jachtpark.

Toegangspoort tot de Tapada

De ingang tot de Tapada ligt op 7 kilometer afstand van het paleis. Ik reed er met mijn huurauto naar toe over smalle en bochtige wegen. Het staat goed aangegeven, ook met UNESCO-borden. Bij de ingang kwam ik erachter dat, als anti-Corona maatregel, bezoeken aan het park vooraf moeten worden gereserveerd via hun website. Gelukkig kon ik dat ter plekke via mijn telefoon doen en kon ik een plekje bemachtigen voor het volgende tijdslot. Ze laten elke 30 minuten slechts 10 mensen binnen, maar er waren veel minder bezoekers dan dat op de vrijdagmiddag toen ik er was.

De Tapada de Mafra is een met een muur omheind gebied dat in de 18de eeuw is gecreëerd om paleis en klooster van Mafra zelfvoorzienend te maken, niet alleen voor de jacht. Het had waterreservoirs, vee, boomgaarden, moestuinen en bossen voor hout en brandhout. Het is nu vooral een recreatiegebied: er zijn vier bewegwijzerde wandelroutes, een mountainbikeroute en een roofvogelshow. Bij het behulpzame informatiecentrum bij de ingang zijn ook toiletten en er is (in normale tijden) een cafetaria, waarvan nu alleen de drankautomaten toegankelijk waren.

Ik koos voor de Blauwe wandelroute, de kortste met 4,5 kilometer. Deze gaat alleen naar het centrale deel van het park, terwijl de andere routes ook de randen bereiken en een betere kans geven om dieren te zien (ik zal het maar geen wild noemen, ze zitten opgesloten binnen het park). Desondanks kwam ik langs mijn route een aantal herten tegen, ze leken te zijn bezweken onder de hitte en rustten gewoon wat uit in de schaduw langs de kant van de weg.

Het is een aangename wandeling, met interessante boomformaties om naar te kijken. Bij de meer bijzondere bomen staan ook borden met uitleg. De wandelroute maakt een lus rond het centrum van het park, waar een vrij bescheiden koninklijk jachtpaviljoen staat en stallen voor de paarden van de gasten. Ook is er een rijtuigenmuseum – je kunt je tegenwoordig ook met paardenkoets door het jachtpark laten vervoeren.

Jachtpaviljoen
Interieur van het jachtpaviljoen, geheel in stijl

Je passeert ook een kalkoven en een rij jachtschuilplaatsen: kleine bunkers die werden gebruikt om tijdens de jacht uit te schieten. Aangezien de dieren opgesloten zaten (en zitten) op een omheind terrein van 8 vierkante kilometer moet dat niet zo moeilijk zijn geweest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s