Rondje Ruigenhoek

In plaats van met inpakken voor mijn geplande reis naar de Centraal-Afrikaanse Republiek moet ik me deze week in Nederland zien te vermaken. De hele dag binnen zitten achter een laptop is ook niet gezond, dus toog ik gistermiddag naar Utrecht. Daar had ik een wandelroute van 7,5 kilometer uitgezocht: het Rondje Ruigenhoek.

Ik was zeker niet de enige met het idee om even uit te waaien. Er stonden meer dan 20 auto’s op het parkeerterrein, ik kwam joggers en skaters tegen, mensen met een hond (of twee), verliefde stelletjes. Deze wandelroute loopt door het recreatiegebied Ruigenhoek, waar allerlei vertier is voor kinderen en volwassenen.

Het is een poldergebied, met uitgestrekte vlaktes en kanalen. Het maakte deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie, die de Randstad (en in dit geval met name de stad Utrecht) moest beschermen tegen ‘de vijand’. Het water werd bij dreiging een halve meter hoog gezet zodat het te diep zou zijn voor ruiters te paard en te ondiep voor schepen.

Het meest aantrekkelijke punt in deze omgeving is het Fort Ruigenhoek. Vanwege de Corona-crisis is het fort helaas gesloten voor bezoekers tot in ieder geval begin april. Het fort dateert uit 1870. Het ligt op een onbewoond eiland, het ziet er onbenaderbaar uit.

De wandelroute voert in een grote boog om het fort heen. “Een deel van de fortgracht is ’s zomers in gebruik als openlucht zwembad”, lees ik in de beschrijving. Ik ben blij dat het daarvoor nog te fris is.

De wandelroute is trouwens een verhaal op zich. Het is een paaltjesroute langs knooppunten. Voor de zekerheid had ik vooraf ook nog de coördinaten op mijn telefoon geladen. Ter plekke kon ik het beginpunt niet eens vinden en de knooppunten zag ik alleen af en toe, maar gelukkig wijst het zich wel vanzelf als je weet dat je eerst richting het fort moet lopen en dan met een boog eromheen. Het landschap is zo wijds dat je de paden van ver al wel kunt zien.

Wandelaars moeten het grootste deel van de route delen met fietsers, en een stukje zelfs met auto’s. De weg is vrijwel volledig verhard.

Het polderlandschap doorsneden met kanalen brengt ook met zich mee dat je lange einden rechtdoor moet lopen. Behalve wat schapen zie je op gepaste afstanden stenen gebouwtjes – bunkers gebouwd vlak voor de Tweede Wereldoorlog als schuilplaatsen voor groepen soldaten.

De wandelroute is in 2018 in gebruik genomen. Ze hadden er wel een beetje meer van kunnen maken wat mij betreft. Een paar informatieborden erbij met uitleg wat je om je heen ziet. Meer onderscheid tussen fietspad en wandelpad. Het was fijn om wat lichaamsbeweging te hebben gehad deze middag, maar ik zal deze route niet nog een keer wandelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s