Nieuw werelderfgoed 2019

De jaarlijkse werelderfgoedvergadering, dit jaar begin juli gehouden in Azerbaijan, heeft me 11 bonuswerelderfgoederen opgeleverd. Plaatsen waar ik al ben geweest voordat ze werelderfgoed werden. Die tellen natuurlijk ook!

Bahrein kreeg er een serie aan grafheuvels bij, zanderige hobbels die ik aan het begin van mijn wereldreis van 2011 bezocht:

Twee Aziatische toppers

In Zuidoost-Azië zijn twee langverwachte toppers tot de Lijst toegelaten: de Vlakte der Kruiken in Laos en Bagan in Myanmar.

De Vlakte der Kruiken bezocht ik tijdens mijn wereldreis van 2011. Je moet er voor naar een uithoek van Laos – 13 uur deed ik er over met de bus vanuit de hoofdstad Vientiane. Maar het is de meest bijzondere plek van dit ongedwongen en rustige landje. De stenen kruiken werden waarschijnlijk gebruikt om mensen in te begraven.

Nog grandiozer is Bagan in Myanmar. Deze tempelstad bezocht ik in 2015 voor een paar dagen. Er is ontzettend veel te zien en je kunt er op je gemak rondfietsen. Het zal ook hier wel elk jaar drukker worden met toeristen.

Om de hoek

Ook wat recente weekendtrips in Europa hebben hun geld opgeleverd: het Ertsgebergte op de grens van Duitsland en Tsjechië bijvoorbeeld. Ik reed er vorig jaar heen rond Koningsdag. Het is een streek van vergane glorie en niet zo’n boeiend werelderfgoed, gewijd aan de resten van de mijnbouw.

En pas afgelopen maand was ik bij de Krzemionki vuursteenmijnen in Polen. Zeker een bezoek waard als je in de buurt bent.

Canada en de Verenigde Staten

Ook dit jaar was Europa weer de grote winnaar, met de meeste nieuwe werelderfgoederen op haar grondgebied. Pogingen om landen die minder goed vertegenwoordigd zijn betere kansen te geven hebben nog steeds geen effect: dit jaar is er bijvoorbeeld maar 1 nieuw werelderfgoed in Afrika bijgekomen.

Noord-Amerika kon tevreden zijn met 2 historisch belangrijke plekken: het provinciale park Writing-on-Stone in Canada, met zijn oude rotstekeningen, …

.. en 8 monumentale gebouwen ontworpen door de architect Frank Lloyd Wright in de Verenigde Staten. Daarvan bezocht ik Fallingwater in Pennsylvania:

Van lang geleden

Voor 3 nieuwe werelderfgoederen moest ik in de oude en deels vergeelde fotoboeken duiken om ‘bewijs’ te voorschijn te toveren dat ik er geweest ben.

Als eerste de Indiase stad Jaipur: het was de eerste stop op mijn rondreis door Noord-India en Nepal in 1993. Destijds een smerige en chaotische stad.

Dan het Braziliaanse kustplaatsje Paratí: hier was ik in 2004.

Nog minder herinneringen dan aan de bovenstaande twee heb ik aan de Dosan Seowon in Zuid-Korea: het is 1 van 9 genomineerde Confuciaanse onderwijsinstellingen die in de 16de eeuw ambtenaren opleidden. Ik was er in 2001 en in mijn dagboek staat ” “Idyllische locatie. Erg stil, slechts een handvol bezoekers. Veel Koreanse filmregisseurs komen hier schijnbaar om traditioneel Koreaanse plaatjes te schieten.”

Kado voor Azerbaijan

Tot slot is het een goed gebruik dat het organiserend land ook een werelderfgoed “krijgt”. Voor organisator Azerbaijan viel dat dit jaar nog niet mee: haar nominatie Sheki had een afwijzend advies gekregen. Andere landen schoten te hulp en betoogden dat de adviesraad het helemaal verkeerd zag. Met succes.

Ik was in 2016 in Sheki en vond het het meest verrassende plekje van het land. Het is maar klein en waarschijnlijk zijn er in Iran wel mooiere paleizen en belangrijkere zijdesteden te vinden, toch is het een grote verrassing wat er hier nog (in soms over-gerenoveerde vorm) staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s