Georgische militaire weg

De Georgische militaire weg is een 213 kilometer lange weg door het Kaukasus gebergte. Hij loopt van Tbilisi in Georgië naar Vladikavkaz in Rusland. Een lange dagtocht over deze weg is mijn eerste kennismaking met Georgië. Amper 7 uur nadat ik in het donker op het vliegveld van Tbilisi ben aangekomen, ga ik met 2 andere toeristen en een gids op pad.

DSC08852

Zhinvali stuwmeer

Ik heb natuurlijk nog helemaal niks van het land gezien, dus zelfs al bij het rijden door de hoofdstad Tbilisi zit ik aan het autoraam gekluisterd. Er staat een file om de stad uit te komen, volgens de gids is dat vanwege het grote aantal auto’s en bussen met toeristen dat vandaag dezelfde route als wij gaat afleggen. Het toerisme heeft hier de afgelopen jaren een wonderbaarlijke hoge vlucht genomen: de mensen komen vooral uit de buurlanden, maar ook uit India en de Golfstaten (of misschien wel van Indiërs die werken in de Golfstaten). Al bij de eerste stop, de Zhinvali stuwdam, zijn we dan ook zeker niet alleen.

Een uurtje buiten Tbilisi ligt het middeleeuwse fort van Ananuri. Gezien vanaf de brug waarover je aan komt rijden is het werkelijk een plaatje – een typisch Georgisch-Orthodox kerkje met kegelvormige torens, omringd door vestingmuren. Om er naar binnen te kunnen slaan we ons eerst door het toeristenmarktje op de parkeerplaats heen, waar ze spullen verkopen die we de hele dag terug zullen zien (zoals gebreide sokken, schapenwollen mutsen, honing).

DSC08888

Fort van Ananuri

De binnenplaats van het fort wordt bijna volledig gevuld met de grote kerk. Later deze reis zal ik er vast wel genoeg van krijgen, maar op deze eerste dag ga ik er nog enthousiast naar binnen. Als vrouw moet je een lange rok en een hoofddoek dragen, maar omdat de meeste toeristen die niet standaard in hun uitrusting hebben zijn deze kledingstukken te leen bij de ingang. De kerk bestaat uit één ruimte en is vrij sober op een aantal 17de eeuwse muurschilderingen na.

We beklimmen ook nog de hoogste toren van het fort. Het is warm en de trappen zijn steil, wat me definitief doet besluiten de later op de dag geplande wandeling naar het Gergeti-klooster over te slaan (er rijden ook jeeps naar boven).

De Georgische militaire weg is nog steeds de belangrijkste route tussen Georgië en Rusland: hieraan ligt de enige grensovergang die tegenwoordig nog open is. Er is dan ook veel vrachtverkeer op de weg, dus de rit gaat zeker niet vlot. Ook rondzwervende koeien zijn een regelmatig terugkerende hindernis.

DSC08907

De Georgische militaire weg op een vlak gedeelte

We klimmen geleidelijk aan tot het hoogste punt van de route, de 2379 meter hoge Jvari pas. Hier ligt een groot skioord (Gudauri) dat zo uit Oostenrijk lijkt te zijn weggelopen. Iets verderop staat op een mooi uitzichtpunt het Georgisch-Russisch Vriendschapsmonument. Het is een halve cirkel van beton, beschilderd met scenes die de 200-jarige vriendschap tussen beide landen moet voorstellen. Het monument is opgericht in 1983, toen Georgië nog deel uit maakte van de Sovjet-Unie.

DSC08923

200 jaar vriendschap, Georgië links en Rusland rechts

Tegenwoordig is er niet meer van veel vriendschap sprake tussen de buurlanden, zeker sinds de oorlog van 2008 toen Rusland de streek Zuid-Ossetië inlijfde (en iets dergelijks al in 1992 deed met Abchazië). Ook het door de Russen stoppen van het importeren van Georgische wijn, het belangrijkste exportproduct van het land, heeft veel kwaad bloed gezet. Het monument hebben ze desondanks maar laten staan. Het is een korte stop waard voor de toeristen, en ze bieden hier paragliden aan. Voor 250 lari (ca. 80 EUR) kun je een kwartier lang met een tandemvlucht boven de kloof zweven.

We stoppen nogal vaak onderweg, voor kleine dingen die te zien zijn langs de weg of voor koffie. Pas tegen 2 uur komen we aan bij het meest noordelijke punt van de route van vandaag: het plaatsje Stepantsminda, van waaruit je het Gergeti klooster kunt bezoeken. De 2 andere groepsleden willen graag naar boven lopen, een steile klim van 7 kilometer. We besluiten de lunch daarom uit te stellen tot na het kloosterbezoek. Ikzelf ga met één van de jeeps de berg op. De inwoners hebben hier een mooie handel weten op te zetten door de slechte staat van de weg naar boven. Deze is alleen met een vierwiel aangedreven voertuig te berijden. Een rit kost 50 lari (16 EUR).

DSC08947

De weg naar het Gergeti klooster

Naast het feit dat ik niet in de brandende zon op het heetst van de dag hoef te klimmen, heeft dit ook als voordeel dat ik meer tijd voor het klooster heb. Het lijkt bijna nietig in de wijdse groene velden, omringd door met sneeuw bedekte bergtoppen.

Het klooster is nog in gebruik, en ik moet weer gebruik maken van de bak met wikkelrokken en sjaals om enigszins presentabel de kerk in te mogen. Ook dit is weer een donker hol (dikke muren vrijwel zonder ramen geven dat effect), vergelijkbaar met de kerken die ik in Armenië heb gezien. Hier zijn de muren behangen met portretten van heiligen en branden mensen kaarsen.

DSC08960

Gergeti klooster

DSC08980

Sjaals en wikkelrokken te leen voor de dames

Bijna anderhalf uur na mij komen mijn Nederlandse en Duitse reisgenoten ook aan bij het klooster. De wandeling was toch wel erg zwaar geweest. Het was mijn bedoeling om met hen mee terug naar beneden te lopen, maar zij hebben er genoeg van en willen met de jeep terug. Misschien maar beter ook, want de ‘lunch’ lonkt. Het is inmiddels al bijna 5 uur…

We lunchen ‘bij de mensen thuis’. In een buitenwijk van Stepantsminda heeft een ondernemend gezin zich er helemaal op toegelegd toeristen van een Georgische maaltijd te voorzien. Als wij aankomen zitten er al drie andere groepen (gelukkig geen busladingen).

DSC09019

Ons groepje op weg naar het eten

De supra is een traditioneel Georgisch maal waarbij onder het genot van veel lokale wijn en het regelmatig uitbrengen van een toast het samenzijn wordt gevierd. Het eten is een continue stroom aan schaaltjes met gerechten, bedoeld om te delen. Vooraf zijn er diverse salades en soep, met brood. Daarna komen de kippenbouten en met kaas gevulde gerechten op tafel.

Er is nog een intermezzo waarin we zelf khinkali mogen proberen te maken. Dit zijn deegflapjes gevuld met gehakt, kunstig in elkaar gevouwen. De mevrouw van het restaurant doet het voor, maar ik kom maar tot een zielig pakketje. Je kunt zelfs dubbele khinkali vouwen, met gehakt aan twee kanten. Gelukkig worden de deegpakketjes daarna gekookt en geserveerd, als afsluiting van ons feestmaal. Mijn maag zit vol om de resterende terugrit van 3 uur naar Tbilisi door te komen.

DSC09025

Verse khinkali

Een gedachte over “Georgische militaire weg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s