Naar de Galapagos

Ik ben ’s ochtends om half 7 al helemaal zenuwachtig, hoop dat alles goed gaat en ik aan het einde van de ochtend voet aan de grond zet op de Galapagos-eilanden. De taxi naar het vliegveld had ik gisteren al een half uur vervroegd, en ik kijk elk uur in mijn mail om te zien of de luchtvaartmaatschappij TAME geen schemawijziging of annulering aankondigt (dat deden ze wel aan het begin van mijn trip, voor de vlucht van Quito naar Cuenca). Je krijgt niet zomaar weer de kans naar de Galapagos te gaan.

Eenmaal aangekomen op het overzichtelijke vliegveld van Quito blijkt er natuurlijk niks aan de hand te zijn. De reizigers naar de Galapagos moeten wel een aantal speciale handelingen verrichten: zo moet er een soort entreebewijs gekocht worden voor 20 dollar, en worden de tassen onderzocht op etenswaren en andere resten die de unieke flora en fauna van de Galapagos kunnen bedreigen. Ook zie ik nu pas dat mijn vlucht nog een tussenstop maakt in de havenstad Guayaquil – ik vond drie uur vliegen voor 1000 kilometer ook al wat lang.

Gala1

De bus staat al te wachten op Baltra

Het vliegtuig landt op het eiland Baltra. Dit is een Amerikaanse luchtmachtbasis geweest, en ik denk dat ze het daarna maar opgegeven hebben met het natuurbehoud. Nu is het één van de twee grotere luchthavens op de Galapagos. Verder is er niets.

Bij aankomst moet je nog eens 100 dollar betalen, dat is een bijdrage aan het behoud van de eilanden. Hier bij de uitgang worden de cruisepassagiers van de zelfstandig reizenden gescheiden. Ik stap in de lokale bus die me eerst in een minuut of 10 naar de veerboot brengt die vaart tussen de eilanden Baltra en Santa Cruz.

Gala2

Ook aan de andere kant van het “kanaal” staan de bussen al klaar

Aan de andere kant staat ook al weer netjes een bus te wachten. Die brengt mij, een groot aantal lokale mensen en wat andere toeristen naar de plaats Puerto Ayora. Hier ga ik 4 nachten verblijven. Het is een havenstadje van waaruit je dagtochten per boot kunt maken naar andere, vaak onbewoonde eilanden. En verder is het een toeristenoord, ik heb lang niet meer zoveel souvenirwinkels en restaurants bij elkaar gezien. Ik ga me er eerst maar eens te goed doen aan een lunch van gegrilde garnalen.

Na mijn spullen in het geboekte appartement te hebben achtergelaten ga ik meteen wat van de omgeving bekijken. Op loopafstand van het plaatsje ligt het Charles Darwin onderzoekscentrum. Daar hebben ze een broedprogramma voor reuzenschildpadden. De weg er naar toe is al interessant genoeg, ik zie mijn eerste grote vogels. Zoals het de dieren op de Galapagoseilanden betuigt laten ze zich niet afschrikken door mensen. Ik heb nog wel mijn nieuwe camera mee met grote zoomlens, maar je kunt je camera rustig voor de snavel van de vogels houden – het maakt ze niks uit.

Gala3

Albatros

Gala4

Reigers

Bij het onderzoekscentrum is een wandeling uitgezet van ongeveer een uur die je langs de schildpadden brengt. Het is een woestijnachtig gebied, met veel grote cactussen. Tussen de struiken zie en hoor je veel kleine vogels. Vanochtend in het vliegtuig heb ik een boek gelezen over de dieren van de Galapagos. Het bijzondere is dat er geen grote verscheidenheid is, maar dat wel een groot deel van de soorten alleen hier voor komt.

Reuzenschildpadden komen op een aantal eilanden nog in het wild voor, maar ze waren bijna uitgestorven. In dit broedcentrum ‘kweken’ ze vele schildpadjes die uitgroeien tot reuzen. Je ziet ze in groepen van dezelfde leeftijd bij elkaar. De echte reuzen zijn natuurlijk het meest interessant.

Gala5

Rijtje reuzenschildpadden

Er lopen deze middag zeker wel 100 mensen het rondje over het terrein van het onderzoekscentrum. Je ziet veel toeristen in groepen, vast als opwarmertje hier aan het begin van hun cruise.

Er is ook een cafetaria op het terrein. Terwijl ik geniet van een fruitijsje probeer ik nog wat meer foto’s van vogels te maken. Voor iemand met een lichte vogelfobie zoals ik valt dat nog niet mee. De kleine vogels eten gezellig mee bij de cafetaria, komen aan tafel zitten en vliegen soms recht op je af. Vooral de zwarte vogeltjes zijn bijna niet weg te slaan.

Gala6

Cactusvink (denk ik)

Op de terugweg naar de stad loop ik eerst langs het strand, waar ik meteen een felrode krab en een grote lavagrijze hagedis (een dier met een hele goede schutkleur) op de foto kan zetten. Bij de vismarkt even verderop staat een groep toeristen niet alleen de visverkoopsters te fotograferen, maar vooral ook de zeeleeuw die achter hen rustig afwacht of er voor hem nog iets over blijft. Zo heb ik in één middag al heel wat van de diersoorten die voorkomen op de Galapagos kunnen afvinken.

Gala7

Aandachtige bezoeker van de vismarkt

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s