Langzaam over de Nijl

De komende vier dagen zit ik op een schip, een dahabiya om precies te zijn. Dit zijn luxe houten privéschepen die al vanaf de 19e eeuw Europese reizigers in stijl over de Nijl vervoeren. ‘Mijn’ dahabiya heeft zes kamers, waarvan er slechts 4 gevuld zijn. Ik deel het schip met 3 Zuidafrikanen en een Australisch stel. We hebben 10 man personeel, zowel om ons te verzorgen als om het schip varende te houden.

We varen vanaf de sluizen van Esna naar het zuiden, stroomopwaarts. Het schip heeft twee grote zeilen die worden ingezet om ons vooruit te krijgen. Regelmatig echter hebben we hulp nodig van een gemotoriseerd trekbootje dat ons aan een touw voorttrekt.

Dahabiya 1 007

Ons schip wordt van de kade van Esna getrokken

Vanaf het moment van vertrek om half 11 in de ochtend valt een totale rust over de passagiers. Er is niks anders meer te doen dan ergens op het dek gaan zitten of liggen, in een hangmat of een strandstoel. En af en toe eten wat je voorgeschoteld krijgt. We zijn verreweg het langzaamste schip op de rivier. Het is ook in Egypte vandaag een feestdag, dus er zijn veel mensen aan het zwemmen langs de kant of aan het vissen.

Dahabiya 1 027

Visser

Vrachtvervoer zien we nauwelijks. De Nijl is hier ook niet heel breed. Aan weerskanten glijdt het karakteristieke Egyptische landschap voorbij, met een dunne strook groen langs de rivier en daar direct achter al de woestijn. We varen soms dicht langs het riet, waarin veel vogels een thuis hebben gevonden.

Dahabiya 1 093

Tegen vijf uur leggen we aan bij onze overnachtingsplaats. Het blijkt een populaire aanlegplek voor dahabiya’s en andere plezierschepen die over de Nijl varen. Met twee ferme ijzers wordt ons schip vastgelegd door de bemanning.

Dahabiya 1 104.JPG

Gelukkig mogen we zelf nog even van de boot af om de benen te strekken. Met de gids van boord maken we een wandeling over het platteland en langs een dorpje. De mensen zijn aan het eind van de middag nog druk aan het werk. Er wordt vooral suikerriet geoogst. Ezeltjes zijn nog volop in gebruik als lastdier, maar er zijn ook tractoren en Indiaas aandoende gemotoriseerde riksja’s. De mensen rijden af en aan om nog voor zonsondergang hun werk op het land af te krijgen.

Dahabiya 1 119

Suikerrietoogst

Hoewel ze hier waarschijnlijk dagelijks toeristen zien worden we toch enthousiast begroet, vooral door de kinderen. Verder dan zwaaien en “Hello” roepen gaat hun toenadering niet. De oudere mensen vinden het ook wel interessant, zo’n voorbijwandelend groepje westerlingen. Je ziet hier in het dorp goed hoe ze via irrigatiekanalen het land vruchtbaar weten te houden. Er groeit van alles, van bananen tot mango’s en van graan tot alfalfa voor de ezeltjes.

Dahabiya 1 122

Koel water in het dorp

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s