#601: Takht-e-Soleyman

Wat is het?
Takht-e-Soleyman (vertaald: de troon van Salomon) was hét spirituele centrum van het Zoroastrianisme. Het is het oudste en grootste nog bestaande heiligdom van deze oude religie. Het Perzische rijk der Sassaniden verhief dit monotheïstische geloof tot hun staatsgodsdienst. In de 6e eeuw bereikte dit zijn hoogtepunt met de bouw van dit religieuze complex. De Sassaniden, wier rijk tot in Syrië en Egypte reikte, waren in hevige competitie met het Byzantijnse rijk en het Christendom. Vandaar dat ze iets prestigieus wilden neerzetten voor hun eigen geloof.

Cijfer: 8 (Het overtreft qua ligging nog het Armeense klooster van eergisteren. Het is een prachtig berglandschap uitgevoerd in verschillende kleuren. Het Zoroastrische tempelcomplex is met recht uniek en mysterieus te noemen.)

Toegang: Hier ook weer de vrij standaard 200.000 rial (5 EUR) – dit is overigens de prijs voor buitenlandse toeristen, Iraniërs betalen minder. De toegang wordt hier geheven per locatie (we bezochten 2 locaties). Ik ontving inbegrepen bij de entreeprijs nog wel een mooi boekje met daarin het nominatiedossier van Takht-e-Soleyman voor de werelderfgoedlijst.

Hoeveel tijd: We waren er drie uur, maar ik had best nog een uurtje langer willen blijven.

Opvallend:
Na weer eens 4 uur in de bus komen we aan in het vulkanisch landschap waar dit werelderfgoed ligt. Het bestaat uit verschillende locaties op een paar kilometer van elkaar verwijderd, waaronder het hoofdcomplex met het heiligdom en een kleine vulkaan die eerder een religieuze betekenis had.

Na een voedzame lunch in de kantine van de nabijgelegen mijn waar we 2 Franse toeristen met een camper treffen, starten we ons bezoek bij de vulkaan. De top ligt zo’n 100 meter hoger dan het omringende landschap, en hij moet beklommen worden. Het heeft eerder wat geregend dus het pad omhoog is nogal modderig. Dicht bij de top komt daar nog eens rotsklauteren bij. Maar ik red het tot de rand van de krater. Heel lang geleden werden op deze top ook Zoroastrische rituelen uitgevoerd naar het schijnt, maar daar is niks meer van te zien. Het is nu een natuurlijk schouwspel: een lege, holle vulkaankrater met een grasveldje op de bodem.

Takht2

We weten weer veilig beneden te komen en rijden dan door naar het hoofdcomplex. Het is nog volledig ommuurd, zeker de zijde van waar je aan komt rijden lijkt een onneembare vesting. Ondanks het lezen van verschillende bronnen en uitleg van gids en reisleider in de bus is het geloof van de Zoroastriërs moeilijk te vatten. Ze vereerden één god, maar in hun tempels ligt de nadruk op de 4 elementen water, aarde, lucht en vuur. Hun vuurtempels zijn het meest bekend (we bezochten er eerder deze reis al één in Azerbaijan), maar hier in Takht-e-Soleyman is naast een vuurtempel ook een watertempel.

Het hele complex is gebouwd rondom een natuurlijke waterbron. Het ruim 60 meter diepe meertje lijkt wel een groot zwembad. Het water stroomt vanaf hier de heuvel af, en dient als irrigatie voor de omliggende land- en tuinbouw. Het is wat onduidelijk wat ze hier verbouwen, het zouden amandelen kunnen zijn.

Takht3

De uitleg van onze soms wat moeilijk te volgen gids geeft aan dat dit heiligdom speciaal voor de koningen en het leger van de Sassaniden gebouwd is. Elders in het rijk (o.a. in wat nu Irak is) waren nog andere spirituele centra voor de gewone bevolking. Eén van de interessantste bouwwerken op het terrein is een lange hal met een bocht erin (soort galerij) waar om de paar meter een opening is voor een soldaat op wacht. Verder zijn er wat vreemde cilindervormige, grotendeels onder de grond gelegen ruimtes.

Op foto’s in het museumpje is te zien dat er hier eens per jaar nog Zoroastrische gelovigen komen. De vuurtempel brandt echter al lang niet meer: er rest alleen nog maar een vierkant platformpje.

Takht4

Voordat de bus weer vertrekt loop ik met een reisgenoot nog de heuvel af, op weg naar een verhoging vanwaar je de irrigatie van de velden van dichtbij kunt zien. Het water heeft in de loop der eeuwen zoveel zand met zich meegebracht dat het een natuurlijk muurtje gevormd heeft met een richel bovenop. Omdat het door het landschap slingert, noemen ze dit hier de Drakenmuur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s