De bergen in

We verlaten Baku en rijden richting het noordwesten van Azerbaijan, richting het Kaukasus gebergte. De glamour van de hoofdstad is al snel voorbij – na wat simpele, Russisch aandoende dorpjes verschijnen schaapherders met hun kuddes in het dorre landschap. Toch is hier ook nog iets te zien van de borrelende ondergrond van het land, dat ze zoveel olie en gas oplevert. Langs de kant van de weg zijn ‘moddervulkanen’ ontstaan.

We hebben een rit van 350 kilometer voor de boeg richting eindbestemming Sheki. Het is een glad geasfalteerde weg, die langzaamaan klimt de bergen in. In de verte zien we al de besneeuwde toppen van het hooggebergte. De tweede stop van de dag ligt in een smalle vallei, even van de doorgaande weg af. Het is het mausoleum van Diri-Baba, een Soefi-heilige die stierf in 1402.

Het is een vredig plekje. Er zijn zowaar nog een paar andere westerse toeristen. Het mausoleum van twee verdiepingen is tegen de rots aan gebouwd. We klimmen via de niet al te stabiele trap naar boven. Er is een gebedsruimte en wat decoratie.

Azerbaijan 038

Mausoleum van Diri Baba

Dan wordt het tijd voor een koffiestop: ze drinken hier eigenlijk alleen maar thee, maar hebben ook een pot Nescafé. Het is weer stralend weer, dus we zitten lekker buiten.

In de stad Shamakhi even verderop bezoeken we de Vrijdagmoskee. Net als de meeste oudere gebouwen in Baku is ook deze historische moskee zwaar gerestaureerd en van een nieuwe buitenkant voorzien. Op de voorkant staat dan ook trots het jaartal 2012. Er komt net een begrafenisstoet de poort uit, een groep van zo’n 40 mannen die op hun schouders een in doeken gewikkelde kist dragen.

Azerbaijan 092

Interieur van de vrijdagmoskee

We kunnen hier bij de moskee vast de voor Iran meegebrachte hoofddoekjes testen. Korte mouwen lijkt ze echter niet te deren. De gids heeft inmiddels al meermalen verteld dat Azerbaijan na het afscheid van de Sovjet-Unie en het communisme even in het vizier is gekomen van religieuze weldoeners uit Saoedi-Arabië. Maar dat vond hier geen voedingsbodem. Hoewel ruim 90% van de bevolking in naam moslim is, zie je maar weinig moskeeën in de steden. In deze Vrijdagmoskee is wel heel wat geld gaan zitten – ze hebben zelfs een azuurblauwe tegelmuur in de Oezbeeks/Iraanse traditie.

Dat afwijken van de islamitische traditie zie je ook op de begraafplaatsen. We bezoeken er één op een heuvel even buiten de stad. De meeste graven hebben een foto of gegraveerde weergave van het gezicht van de overledene. Dit is eerder een Russisch gebruik.

Lunchen doen we bij een wegrestaurant. Het personeel heeft wel plezier in de komst van een groep toeristen. Ik eet er ‘lula kebab’, gegrild lamsgehakt van een spies.

Azerbaijan 122

De kok wijdt zich aan het grillen van de kebabs

Voor de volgende stop verruilen we de luxe touringcar voor een minibusje en een taxi. Het dorpje Lahic ligt in de bergen, en de weg ernaartoe is met een grote bus niet te doen. Het is 20 kilometer rijden. Meest nog over een asfaltweg, maar op het ruigste gedeelte waar de bergwanden regelmatig naar beneden lijken te komen is er alleen onverhard pad. Wel een erg mooie omgeving.

Lahic zelf staat bekend om zijn ambachten. Het is ook een toeristisch doelwit, eerder voor Azerbaijaanse dagjesmensen dan buitenlandse toeristen. Op deze maandagmiddag blijken veel deuren in de hoofdstraat gesloten te zijn. Een man naait typische vilten hoeden, en een ander pookt snel zijn vuurtje op om wat metaal te gaan bewerken. Echt spectaculair is het allemaal niet, hoewel er wel wat exotische dingen te koop zijn zoals opgezette stinkdieren en een (wilde?) kat. Een eindje weg van de hoofdstraat vind ik op mijn dwaaltocht nog een oude moskee, die is omgevormd tot lokaal museum. Ik word er vriendelijk binnengelaten en mijn naam komt in het grote gastenboek. Het heeft het soortgelijke rommelachtige karakter als de winkels in de benedenstraat, alleen zijn de spullen wat ouder.

Azerbaijan 178

Schapenwollen vachtjes in Lahic

Tot slot is het nog twee uur rijden naar Sheki. We rijden nu echt door de bossen, van het droge landschap is niets meer te zien. Er is nog wat afleiding door verkopers langs de weg: ze verkopen granaatappels, groene asperges (!) en gedroogde vruchten in de vorm van platgeslagen ronde stukken. Het lijkt net op drop, een soort fors uitgevallen winegums, maar het smaakt vreselijk zuur én zout.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s