Venetië in één dag

Mijn eerste keer Venetië was in 1987: als onderdeel van een jongerenreis naar Slovenië (toen nog Joegoslavië) maakten we er een dagtocht naar toe. Ik herinner me er niets van, heb alleen nog een paar matige foto’s van een gondelier voor één of andere kerk. Er moest natuurlijk wel een tweede bezoek komen aan één van de rijkste steden van Italië op gebied van historie en kunst. Maar ook nu, in 2016, heb ik maar één dag de tijd: ik bezoek Venetië per trein vanuit mijn standplaats Aquileia.

De concrete voorbereidingen starten ook pas tijdens die treinrit: ik had een ‘Groen Gids Italië’ van Michelin meegenomen uit 2005. En wat teksten geplukt van internet. Aan de hand daarvan knutsel ik een dagvullende route in elkaar langs 9 bezienswaardigheden. Naarmate we dichter bij Venetië komen, stijgt het aantal Aziaten in de treincoupées zichtbaar. Het mag dan wel februari zijn, ook dan nog trekt deze stad zeer veel toeristen. Gemiddeld komen er 50.000 per dag!

Venetie0

Vaporetto bij waterbushalte

Het treinstation Venezia Santa Lucia is zeer modern. Vanaf hier begint waterstad Venetië: verder het centrum in ga je met de vaporetto, de waterbus. Ik had ‘waterbus 1’ op mijn programma gezet, maar belandt bij toeval op waterbus nummer 2. Deze gaat ook naar het San Marco-plein, maar dan via een andere route. De waterbus is deels overdekt, maar ik zit lekker op het voordek – de betere plek om foto’s te maken. Het is ook lekker zonnig. De route van waterbus 2 gaat ‘buitenom’: je vaart om de kern van Venetië heen, door de lagunen. Het voordeel is dat je de stad nadert vanaf de zee en je de mooiste bouwwerken langzaam aan de horizon ziet verschijnen.

Venetie1

San Marco-plein vanaf de zee

Ik stap uit op het San Marco-plein, net als de meeste passagiers. Dit is de drukste plek van de stad, met als twee grootste publiekstrekkers de kathedraal en het dogepaleis. Ik kan niet overal naar binnen vandaag, en verkies daarom zonder bijzondere reden de kathedraal boven het paleis. Bij de ingang hangt een bordje dat de kathedraal vanwege een dienst het grootste deel van de dag is gesloten. Je mag alleen naar het museum en de loggia. Ik besluit toch maar naar binnen te gaan. Vanaf de trap omhoog kun je nog wel over de rand de kathedraal inkijken: goudkleurige Byzantijnse muurmozaïeken schitteren je overal tegemoet. Foto’s maken is hier net als in veel andere Venetiaanse gebouwen helaas verboden.

De loggia is een soort balkon aan de voorzijde van de kathedraal. Je hebt hier een mooi zicht over het drukke plein. En je staat met je neus bovenop de verschillende standbeelden die de facade versieren. Meest opvallend zijn de vier bronzen paarden. De originelen (waarschijnlijk uit de Romeinse tijd) staan binnen in het museum, blijkbaar toch te kostbaar en kwetsbaar om buiten aan weer en wind bloot te stellen.

Venetie2

Replica van de bronzen paarden

Na de kathedraal ga ik te voet verder de stad in. Het volgende doel is de kerk Santa Maria della Salute. Deze ligt op een ander eiland. Hoewel de stad niet heel groot is, ben je toch steeds wel een tijd onderweg. Je moet door de steegjes naar de dichtstbijzijnde brug zien te komen, en dan weer vele bochten verder. Het blijkt dat ik deze kerk al heel goed bij aankomst vanaf het water heb gezien. Van dichtbij is hij minder interessant, en ook aan de binnenzijde is hij sober. Op de kade voor deze kerk eet ik in de zon mijn meegebrachte lunch op – geen tijd te verliezen aan een restaurantmaaltijd vandaag.

Ik ben nog niet eens halverwege, maar ik heb nu al genoeg van het lopen gekregen. Daarom besluit ik de volgende etappe met de waterbus te doen. Dit keer pak ik wel waterbus nummer 1: deze vaart over de Canal Grande dwars door de Venetiaanse binnenstad. Het is de ideale route om foto’s te maken van de rijke huizen langs de waterkant (ze staan meestal met hun mooie kant naar het water toe).

Venetie4

Onderweg op de Canal Grande

Bij de halte ‘Ca d’Oro’ stap ik uit. Ca d’Oro is een laatgotisch stadspaleis. Hier tref ik slechts een handvol medebezoekers. Het huis is boven ingericht als schilderijenmuseum. Op de binnenplaats beneden is een bijzonder mozaïek aangebracht in vele soorten marmer.

Tot slot loop ik nog naar de I Frari kerk en de Scuola di San Rocco, beiden in de Rialto-wijk. De Rialto-brug ernaartoe is ingepakt omdat het wordt gerestaureerd. Ik heb ook nog een geprinte wandelroute bij me door deze buurt, maar die laat ik maar voor wat het is. De I Friari is een statig grijze kolos, met binnen grafmonumenten van de Venetiaanse leiders uit de glorietijd.

Venetie3

Eén van de vele stadspaleizen in Venetiaans-gotische stijl

Eén van de mooiste dingen heb ik voor het laatst bewaard: de Scuola di San Rocco. Een scuola was een soort clubhuis van een vereniging van burgers. Deze wisten wel heel wat geld bijeen te brengen, want alle muren hier zijn bedekt met schilderingen van de 16e eeuwse Venetiaanse meester Tintoretto. Het gebouw bestaat uit twee etages, elk met een grote en rijk versierde zaal. Ook hier trof ik maar weinig andere toeristen. Net als in Florence vorig jaar valt me hier op dat de massa zich concentreert op een paar plaatsen (hier in Venetië is dat voornamelijk het San Marco-plein), en dat het bij de overige bezienswaardigheden erg meevalt.

Venetie6

Grote zaal van de Scuola di San Rocco

Na zo’n zes uur struinen door de stad besluit ik terug te keren naar het station. Er is nog veel meer te zien, voor een goed bezoek heb je zeker drie dagen nodig. Maar ook voor één dag is het de moeite waard. Ik genoot van de bootritjes over het water, het stralende weer en de vele schitterende façades.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s