Gouden aapjes in Mgahinga

Vanuit het Ugandese grensplaatsje Kisoro heb je eenvoudig toegang tot het kleinste onder de nationale parken van het land: Mgahinga. Het maakt deel uit van hetzelfde Virunga-massief als de vulkanen in Noord-Rwanda en Oost- Congo, die ik de afgelopen dagen meermalen heb gezien. Ik heb hier een trekking geboekt naar de ‘gouden aapjes’ (gouden meerkat), een soort die alleen hier voorkomt. Vanaf Kisoro is het nog 15 kilometer naar de ingang van het park, dus ik heb een motortaxi besteld om me er naar toe te brengen. Voor 7 uur staat Benjamin al voor de deur met de motor – muts op, winterjack aan. Het koelt hier ’s nachts wel aardig af, Kisoro ligt op 1900 meter hoogte. Ikzelf houd het bij een T-shirt, dat gaat ook wel als je Europese temperaturen gewend bent.

Mgahinga2

Het is zondag en stil op straat. De weg naar het park is onverhard en gaat behoorlijk omhoog, de parkingang ligt op 2364 meter. Na een half uurtje zijn we er. Er is zelfs een heus bezoekerscentrum, met een kleine tentoonstelling, souvenirs en een man voor de administratie. Er zijn ook al wat andere toeristen, maar iedereen blijkt wat anders te gaan doen vandaag. Eén stel gaat een wandeling van 8 uur maken naar de top van een van de vulkanen, het andere stel heeft een iets lagere vulkaan uitgekozen die in 6 uur heen- en terug te bereiken moet zijn. Ik ben de enige die komt voor de gouden aapjes.

Om half 9 gaan we op pad: een gids, een bewaker met geweer en ik. Het geweer is voor het geval we buffels of olifanten tegenkomen. Als die agressief zijn, dan schiet de bewaker in de lucht om ze weg te jagen. Mgahinga betekent ‘de berg Ghahinga’ – het is één van de slapende vulkanen in deze streek. In het bezoekerscentrum las ik dat de gouden aapjes op een hoogte tussen 2200 en 2700 meter voorkomen. Ik hoopte dus dat we niet al te veel meer hoeven te klimmen, maar we moeten wel degelijk eerst flink omhoog tegen de bergwand op.

24110088631_86ff33015a_z

We lopen gelukkig wel over een pad, niet dwars door de struiken zoals de afgelopen dagen meermaals het geval was. Net als bij de gorilla’s sturen ze hier ook eerst sporenzoekers op pad om de aapjes te vinden. Dan geven ze de locatie per walkie-talkie door aan de gids. Na een uur klimmen (ik ben inmiddels al aardig moe) komt het sein dat ze gevonden zijn. Deze apensoort houdt zich voornamelijk op in het bamboebos. Een dergelijk bos is hier in Mgahinga Nationaal Park nog in originele staat voorhanden, vandaar dat ze hier hun toevlucht hebben gezocht.

Even verderop komen wij ook in het bamboebos aan. Hier houdt het klimmen op, maar het pad ook. De gids roept hard zodat de spoorzoekers hem zullen antwoorden: dan weet-ie welke kant hij op moet. Na een uur en drie kwartier lopen staan we dan tussen de ver boven ons hoofd rondspringende aapjes. Het is in ieder geval gelukt ze te vinden. Dat lukt in zo’n 85% van de pogingen. Vooral als het regent laten ze zich niet graag zien.

Mgahinga3

De aapjes goed op de foto krijgen is nog een heel ander verhaal. Bijna altijd zit er wel een bamboestengel voor. Of net als je ingezoomd hebt bedenkt de aap dat hij maar weer eens verderop gaat kijken. Vier man begeleiding vanuit het park (gids, bewaker, 2 sporenzoekers) proberen mij in de juiste positie te krijgen en roepen me telkens enthousiast. Veel oog voor fotografie hebben ze echter niet, dus een aapje tegen de zon in of tussen de takken, dat wordt niks. Je moet gewoon ergens gaan staan en dan een beetje geduld hebben, dan komen de apen vanzelf voorbij lopen. Sommigen komen ook wel omlaag tot op ooghoogte. Ze schrikken niet van mensen, ook niet als er gepraat wordt of er takken knappen. Ze hebben alleen oog voor de verse groene bamboeblaadjes.

Net als bij de gorilla’s mag je maar een uur bij de apen blijven. Dan geeft de gids het signaal dat we terug moeten. Gelukkig is het nu alleen nog maar dalen. Het is maar goed dat het droog weer is, want anders glibber je hier de helling af.

Mgahinga4

Om 1 uur, na 4,5 uur op pad te zijn geweest, staan we weer bij de parkingang. Ik had het telefoonnumer gekregen van Benjamin, de moto-taxirijder zodat hij me weer op kon halen. Onderweg heeft de gids met hem gebeld om vast op pad te gaan. Maar bij de uitgang staat hij er niet – hij blijkt pech te hebben met de motor. De gids belt dan maar met een ander, die nog uit Kisoro moet komen. Ik mag zolang mee naar het kantoor van het park, waar ze een prachtige veranda met lekkere luie stoelen blijken te hebben. Hier kan ik een beetje bijkomen, en vogeltjes fotograferen in de tuin. De nieuwe motorrijder, Mozes, meldt zich na een half uur en hij brengt me veilig terug naar Kisoro.

Mgahinga5

Een gedachte over “Gouden aapjes in Mgahinga

Laat een reactie achter op Clyde Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s