Ometepe

Ometepe is een groot eiland in het reusachtige Meer van Nicaragua. Met 8264 km² is dit het op één na grootste meer van Latijns-Amerika. Je kunt er sinds vorig jaar ook met het vliegtuig komen, maar ik kies voor de traditionele manier: per boot. Vanuit de haven van San Jorge vertrekken een keer of 10 per dag veerboten en kleinere motorboten. Bij mijn aankomst rond het middaguur varen er alleen lanchas – motorboten die mensen en goederen vervoeren. Ze zijn wat instabieler dan de iets grotere veerboten die ook auto’s meenemen, en op dit meer dat de karakteristieken heeft van een inlandse zee kunnen de golven flink zijn. Maar ik heb geen zin om te wachten, en stap aan boord voor de overtocht van een uur. Het kost 35 Cordoba, ca. 1 EUR. De overtocht verloopt vlekkeloos.

De (grote) veerboot, met op de achtergrond de vulkaan Concepcion op Ometepe

De (grote) veerboot, met op de achtergrond de vulkaan Concepcion op Ometepe

Ik verblijf drie nachten in Moyogalpa, een van de grotere plaatsen op het eiland en ook daar waar de boten aankomen. De volgende dag wil ik vroeg op pad om het eiland met het openbaar vervoer te verkennen. Daarvoor moet je geen haast hebben. Volgens de eigenaar van mijn hotel vertrekt er ieder uur een bus om 20 minuten over het uur. Ik sta al bij de halte om 8 uur, net als 2 andere toeristen. En we wachten en wachten, maar geen bus. De eerste vertrekt pas om half 10.

Mijn eerste bestemming van de dag is Charco Verde. Dat is een hotel / restaurant / vlindertuin, vanaf waar je het gelijknamige natuurgebied in kunt lopen. Er zijn wel wat meer mensen, maar er zijn meerdere paden en dus loop ik al snel alleen. Uiteindelijk loop je een langer of korter rondje langs een meertje. Het is al weer zeer heet vandaag, en aan de kale takken en dorre bladeren op de grond kun je wel zien dat het hier al tijden niet meer geregend heeft.

Wandelpad door Charco Verde

Wandelpad door Charco Verde

Het park staat bekend om zijn vogels. Vooral een soort blauwe ekstergaaien fladderen er in groten getale rond. Dit zijn blauw met witte vogels, met een kuifje en een lange staart. Vanochtend vroeg heb ik er ook al eentje gezien in de tuin van mijn hotel, vanaf de hangmat voor mijn huisje. Maar hier in het park wil ik betere foto’s proberen te maken. Gelukkig maken ze ook veel lawaai, dus je weet snel of ze in de buurt zijn. Ik zie hier veel paartjes, en zelfs een keer een trio bij elkaar.

Dé vogel van Ometepe

Dé vogel van Ometepe

Tegen twaalven pak ik de bus verder naar het noordwesten van het eiland. De route eindigt in de plaats Altagracia. Dit is een wat minder toeristisch oord dan veel andere op het eiland. Ik heb geen plattegrond en ben vergeten wat er te zien zou moeten zijn, maar lunch hebben ze vast wel. Net als elke andere door het plaatsje dwalende toerist kom ik terecht in Comedor El Buen Gusto (Eethuis de Goede Smaak). Sommigen bestuderen nog ijverige de menukaart, maar wat ze natuurlijk hebben is rijst met kip. Dat is wel het nationale gerecht van Nicaragua. Ik krijg dit keer een kipfilet, ook lekker.

In het centrum van Altagracia staat natuurlijk een kerk. Deze ziet er nogal gehavend uit: alleen het karkas lijkt er nog te staan. Ze zijn hem aan het opknappen. De houten toren ernaast is denk ik de voormalige klokkentoren.

Kerk van Altagracia

Kerk van Altagracia

Naast de kerk hangt een groot bord met daarop “Toeristen welkom”. Ik herinner me uit de reisgids dat er iets van een museum met precolumbiaanse beelden moet zijn. Hier in de open lucht staan zes verweerde basalten standbeelden op een rij. Onder het bord “Toeristen welkom” blijkt de boodschap te staan: “je mag foto’s van de beelden maken, maar geef dan wel een donatie van 1 dollar per persoon aan de kerk”. Het is moeilijk iets te zien in de beelden, ze stellen menselijke figuren voor. Zonder uitleg of wat dan ook.

Er moet hier ook een museum zijn, maar dat kan ik niet vinden. Misschien is het in de nieuwe kerk? Na alle straten in het centrum van dit 7000 zielen tellende stadje nog eens doorgelopen te hebben, pak ik de bus van half 3 terug naar mijn huisje met hangmat in Moyogalpa.

De precolumbiaanse beeldenverzameling bij de kerk

De precolumbiaanse beeldenverzameling bij de kerk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s