Nubische dorpen en nog meer ezeltjes

Na het prima ontbijt in de woestijn, met pannenkoeken, fruitsalade, yoghurt, broodjes en cake, vertrekken we te voet. We gaan naar een Nubisch dorpje lopen, achter de zandduinen. Ook vannacht hoorden we al leven, vooral de ezels maken veel geluid. Het is heerlijk om zo vroeg in de ochtend te wandelen. De temperatuur is aangenaam, de zon maakt het ook om half 9 al zo warm dat je in korte mouwen kunt lopen.

Al bij de tweede zandheuvel wordt er enthousiast gewezen door de gids die (ver) voorop loopt: een woestijnvos zit van een afstand naar ons te staren. Helaas gaat het allemaal te snel om goede foto’s te nemen, maar ik heb hem wel goed kunnen zien. We zitten hier vlakbij de Nijl (vandaar ook al die dorpjes), en je ziet hier ook meer begroeiing. Het zijn dan vooral rijen van palmbomen.

Nubisch1

Het blijkt nog een flinke wandeling te zijn. We zien diverse dorpjes links liggen, maar we zijn schijnbaar op pad naar een specifiek dorp. Continu door het zand lopen is best vermoeiend. Soms is de bovenste laag hard, maar meestal zak je een stukje weg bij iedere stap.

Na ruim een uur lopen komen we voor het eerst in de bewoonde wereld. We lopen langs een schooltje, waar de kinderen net speelkwartier hebben. Het zijn er zeker 100, jongens en meisjes door elkaar, in basischool-leeftijd. Ze hebben ons al snel ontdekt en zwermen in groepjes om iedereen heen om hun paar woorden Engels te oefenen (“What’s your name?”) en te poseren voor foto’s.

Schoolmeisjes

Schoolmeisjes

Een half uur later zijn we dan echt in het bedoelde dorp. In één van de huizen worden we al verwacht. De binnenplaats is netjes geveegd, en de vrouw des huizes komt met thee aanzetten. De muren van dit en andere huizen in het dorp zijn weer beschilderd met kleurrijke tekeningen, net zoals die we gisteren zagen.
Het huis waar we binnen zijn heeft nog iets aparts: boven de “voordeur” zijn een krokodillenkop en een ossenhoorn vastgemaakt.

Bewaking van de toegang tot het huis

Bewaking van de toegang tot het huis

We gaan ook kijken bij de akkers behorend bij dit dorp. Zoals overal in Sudan langs de Nijl verbouwen ze hier vooral bonen. Het is net oogsttijd, en de velden liggen er mooi groen bij. Diverse mensen zijn er aan het werk, er staan zoveel planten dat het niet alleen voor eigen consumptie van het dorp kan zijn.
Met de onvermijdelijke ezels wordt de oogst vanaf het land verder vervoerd. In het dorp heb ik ook wel enkele auto’s zien staan, maar de ezel is toch nog steeds het meest gebruikelijke transport- en vervoermiddel in deze dorpen.

Nubisch4

We stappen vanaf hier weer in de Landrovers, op weg door de woestijn naar een ander dorpje. Hier mogen we weer binnenkijken op zo’n mooi gedecoreerde binnenplaats. Ook dwaal ik wat rond door de rest van de straatjes. Bijna elk huis heeft een eigen, karakteristieke voordeur. De huizen zelf zijn simpel van leem (bruin of witgeschilderd), maar de toegangspoort tot de binnenplaats is altijd in een bonte kleur.

Nubische voordeur

Nubische voordeur

Voor de lunch rijden we door naar As-Selim, een stad aan de overkant van de rivier tegenover de grote stad Dongola. Het charmante van de dorpjes is er hier wel meteen vanaf: meer autoverkeer en rommel. Een rondje te voet maakt duidelijk dat het hier ook veel islamitischer is, met bijna alleen maar mannen op straat en de enkele zichtbare vrouw bedekt van gezichtssluier tot en met handschoenen.

We eten op een terras met uitzicht over de Nijl. Het terras hoort bij een hotel, maar daar eten we niet: onze eigen kok heeft weer uitgebreid gekookt. Vandaag zit er voor het eerst ook het Sudanese nationale gerecht ful bij. Dat zijn gekookte bonen met stukjes gekookt ui en wat kruiden. Om het nu driemaal daags te eten zoals de Sudanezen doen gaat wat ver, maar het smaakt goed.

Het lokale bonengerecht

Het lokale bonengerecht

’s Middag wacht dan nog de 3 uur lange rit naar Karima. Nog steeds door de woestijn, maar gelukkig over een asfaltweg. We zijn een beetje verzadigd met de kamelen en de ezeltjes, en richten ons op andere passanten onderweg. In mijn Bradt reisgids over Sudan staat een foto van een zwaar overbeladen vrachtwagen, en laten dat soort trucks net op deze route rijden. Ze zijn moeilijk te fotograferen vanuit een tegemoetkomende auto, maar het is een spectaculair gezicht.

Nubisch7

Een uur voor zonsondergang arriveren we bij onze oase in Karima. Hier wachten een heerlijke douche, echte bedden, een redelijke internetverbinding en een privé-terrasje. Dat past mij stukken beter dan kamperen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s