Ingesneeuwd in Jasper … of toch niet?

Het heeft deze nacht flink doorgesneeuwd. Was het gisteren nog een schattig dun laagje, nu is er hier echt een pak sneeuw gevallen. De Bed&Breakfast ligt aan een afgelegen weggetje, heuvelop, en dat is niet zo handig op een dag als deze. En het sneeuwt nog steeds gestaag door. Tijdens het ontbijt heeft de eigenaar weinig vertrouwen in de bandjes van de huurauto van mij en van die van mijn Amerikaanse buren. We moeten misschien wel de hele dag binnen blijven!

Gelukkig kookt hij zulke uitgebreide ontbijten dat je tot diep in de middag geen trek meer hebt. Vandaag hebben we meloen & bosbessen vooraf, en als hoofdgerecht spinaziequiche, aardappeltjes uit oven en kalkoenham. O ja, en ook nog een cake-je erbij. Het is geen straf om daarna een ochtendje rustig aan te doen, de websites bij te werken en wat muziek te luisteren. Ik annuleer ook de raft-tocht over de Athabasca-rivier die ik geboekt had voor vandaag.

De oprit van de Bed&Breakfast

De oprit van de Bed&Breakfast

Om half 1 ga ik het toch proberen. Het sneeuwt inmiddels al 2 uur niet meer, en de doorgaande wegen zien er goed uit. Het straatje hier bij het huis is inmiddels ook al goed ingereden door enkele vrachtwagens die bij de buren aan het werk zijn. De B&B-eigenaar maakt nog even mijn ramen en nummerplaat sneeuwvrij, en ik kan op pad. En inderdaad gaat het gemakkelijk. Op de grote weg is niets van sneeuw te merken.

Ik rijd eerst richting Jasper om te lunchen. Vlakbij het plaatsje zie ik in het open veld opeens iets wat op een wolf lijkt! Je rijdt hier 90 kilometer per uur en er is veel verkeer achter mij, dus ik kan niet zomaar stoppen. Later twijfel ik nog of ik een wolf of coyote was. Als ik de plaatjes zo op internet bekijk, denk ik toch dat ik het met een coyote moet doen. Er zitten hier overigens wel wolven: de B&B-eigenaar vertelde gisteren dat er een troep wolven elke 30 dagen langs hun huis zwermt. Soms maken ze alle gasten wakker met hun gehuil, vooral die nacht dat ze een hert gedood hadden…

Na het prima Koreaans eten bij Kimchi House in het centrum van Jasper, rijd ik een kilometer of 10 het nationaal park in. Ik wil toch gewoon de wandeling gaan doen die ik gepland had: de Vallei van de Vijf Meren. Hier in het dal ligt helemaal geen sneeuw, en ik ben blij de zon weer eens te zien.

Zonnig wandelpad

Zonnig wandelpad

De wandeling door de “Vallei van de Vijf Meren” gaat zoals de naam al zegt langs vijf meertjes. Het is een populaire route, en voor de verandering ben ik eens een van de laatsten die eraan begint. Het is inmiddels half drie. Je kunt verschillende paden nemen rond de meren, waardoor de te lopen afstand iets verschilt. Ik loop denk ik een kilometer of 6, en ben een uur en drie kwartier onderweg.

Het mag dan een wandeling door een vallei zijn, je moet eerst 20 minuten klimmen om bij die vallei te komen. De oudere wandelaars op het pad hebben het er flink zwaar mee. Maar het is een prachtige wandeling bij helder weer, omdat je mooie vergezichten hebt niet alleen over de meren maar ook op de witbesneeuwde bergen eromheen. De meren verschillen onderling erg van kleur: helderblauw, donkerblauw en eentje is er zelfs groen.

Het mooiste van de 5 meren

Het mooiste van de 5 meren

Aan het eind van de tocht kom ik een Duits stel tegen dat net aan de wandeling gaat beginnen. Ze vragen me een foto van hen te maken. Het meisje is erg bang voor beren en vraagt of ik bearspray bij me heb. Goed voorbereid als ik ben tover ik het tevoorschijn, alhoewel ik eerst nog naar het verkeerde zijvak grijp en een fles water presenteer. Dat moet je dus niet doen als je oog in oog met een beer staat. Het meisje zeurt nog wat verder bij haar vriend dat ze niet verder wil zonder bearspray. Pas later op het pad bedenk ik me dat ik ze wel mijn fles had kunnen geven: na vandaag verlaat ik het berengebied en ga terug naar de geciviliseerde wereld.

Na de wandeling heb ik nog tijd over om een stuk verder de Icefield Parkway op te rijden. Deze route reed ik al afgelopen maandag, maar toen was het zo slecht weer dat ik niks heb gezien. Nu kan ik toch echt bevestigen dat er heel hoge bergen staan in dit park. Ik ga ook nog even kijken bij een zoutstenen rots waar sneeuwgeiten zouden moeten voorkomen, maar ze zijn niet thuis.

Bergpanorama Icefield Parkway

Bergpanorama Icefield Parkway

De rit terug verloopt zonder veel bijzonders te zien. Wel is het nog steeds stralend weer. Ik haal een broodje bij de bakker in Jasper, en ga die straks “thuis” in mijn Bed&Breakfast nuttigen als avondmaal. Dit is ook de laatste keer dat ik in Jasper ben, morgen reis ik door naar Edmonton.

Het hart van Jasper, met nieuwe totempaal

Het hart van Jasper, met nieuwe totempaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s