Beestjes kijken in de Maligne Valley en Hinton

Omdat er voor vandaag sneeuw, regen en kou is voorspeld, doe ik het rustig aan. Na het uitgebreide ontbijt met wafels en vers fruit in mijn Bed&Breakfast, en na alle foto’s van wilde dieren van de eigenaar te hebben gezien, stap ik om half 10 in de auto voor een ritje naar de Maligne-vallei.

Nog op de grote, doorgaande weg stuit ik op een “bear jam”: een verkeersopstopping veroorzaakt door toeristen die hun auto midden op de weg laten staan om wilde beesten te fotograferen. Als er zoveel auto’s staan moet er wel iets bijzonders zijn, dus ik stop ook op de vluchtstrook. Het blijkt geen beer te zijn, maar een groot mannetjeshert (wapiti) dat langzaam door de rivier naar de andere oever schrijdt.

Wapiti-mannetje

Wapiti-mannetje

Daarna draai ik de weg in naar de Maligne-vallei. Deze is 48 kilometer lang en staat bekend om zijn natuurschoon en natuurlijk ook weer wilde dieren. Mijn eerste stop is bij de Maligne Canyon. Ik ben zeker niet de enige die op deze dag voor een autotochtje heeft gekozen: er staan minstens 100 auto’s op het parkeerterrein. Hier is weer een kloof te zien waar het water doorheen raast (heel laag weliswaar). Ik doe er een korte wandeling van 20 minuten.

Maligne Canyon

Maligne Canyon

Verder de vallei in blijkt het gelukkig wel mee te vallen met het weer vandaag: het is in ieder geval droog, en soms vang je zelfs glimpen op van bergtoppen en de zon. Er is een gedeelte met naaldbossen, waarvan de bomen wel helemaal onder de sneeuw bedekt zijn. Het is net een kerstkaart. Vanaf hier kun je een wandeling maken naar een uitkijktoren – maar dat is 13 kilometer lopen (enkel). Dat doen we maar niet, ik stap lekker weer de warme auto in.

Kerstlandschap

Kerstlandschap

Op een rotsachtig stuk zie ik al van verre weer een groepje auto’s en campers stilstaan. Ik sluit er snel bij aan. Boosdoeners zijn dit keer een groep dikhoornschapen. Ze lopen midden op de weg. Je kunt er alleen heel voorzichting omheen rijden. De meest brutale exemplaren proberen eerst nog bij de passerende auto’s wat te bedelen. Ik krijg het idee dat ze hier elke dag staan, en dat ze weten dat er in de auto’s wel eens iets te eten te halen valt.

Bighornsheep Jam

Bighornsheep Jam

Nieuwsgierige dikhoornschapen

Nieuwsgierige dikhoornschapen

De weg eindigt bij Maligne Lake. Daar zijn nog wat meer toeristische dingen te doen, zoals een boottocht naar Spirit Island. Ik hoorde echter dat het er gisteren zo mistig was dat je het eiland niet eens kon zien! Het meer ligt er ook vandaag niet florissant bij. Na even mijn benen gestrekt te hebben, begin ik aan de terugrit.

Iets voor Maligne Lake ligt een ander groot meer, Medicine Lake. Deze ziet er juist met een laagje sneeuw tegen de grijze rotsen wel aantrekkelijk uit. Er scharrelt ook nog een pika, het mini-haasje dat ik twee dagen geleden op mijn wandeling naar de Stanley-gletsjer ook heb gezien.

Medicine Lake

Medicine Lake

Om half twee rijd ik de Maligne-vallei weer uit. Ik ga nog even lunchen in Jasper, en boek daar ook een raft tour voor morgen. Dan wordt het hopelijk zonnig genoeg weer om 2 uur op een boot te zitten. De rest van de middag luier ik wat op mijn kamer en bewerk de foto’s.

Tegen zessen begin ik aan het tweede deel van deze excursiedag: ik rijd naar het plaatsje Hinton, zo’n 20 kilometer van mijn overnachtingsplaats. Het is het dichtstbijzijnde stadje, heeft 9000 inwoners maar stelt helemaal niks voor. Het is eigenlijk één grote truckstop. Ik eet er bij een Grieks restaurant, wat wel redelijk is. Ik ben naar Hinton gekomen voor de “Beaver Boardwalk”, een 3 kilometer lang houten vlonderpad in een gebied waar een beverfamilie leeft.

Entree tot de Beaver Boardwalk in Hinton

Entree tot de Beaver Boardwalk in Hinton

Ik arriveer er precies om 7 uur, het tijdstip waarop ze weer een beetje actief schijnen te worden. Ik zie al meteen de grote beverburcht in het midden van het centrale meertje. Ook elders op het terrein liggen nog grote stapels takken en bossen om te verslepen. De beestjes zelf laten zich niet zien.

Hun leefgebied is vrij groot en het is dus ook wel een beetje zoeken naar een speld in een hooiberg. Ik loop wat van de houten paden af, blijf hier en daar stil staan om het water af te speuren maar het levert niks op. Er zijn nog wat lokale mensen aan het wandelen met hun honden, misschien vinden de bevers dat te onrustig. Ik kom ook nog de 4 Amerikanen uit New Orléans tegen die in dezelfde Bed&Breakfast logeren als ik.

De beverburcht ligt er verlaten bij

De beverburcht ligt er verlaten bij

Tegen half 8 zijn de meeste mensen wel weer vertrokken. Ikzelf heb me inmiddels geposteerd in de uitkijktoren, vanwaar je een wat groter wateroppervlak kunt overzien. En dat blijkt een goede zet: er komt iets aanzwemmen wat eerst lijkt op een eend met een schare kuikentjes achter zich aan. Het is echter een bever die een lange tak met blaadjes achter zich aan sleept. Hij zwemt vlotjes naar de burcht toe en dumpt daar zijn nieuwe aanwinst. Dan duikt hij nog een keertje kopje onder, en weg is-ie.

De Canadese bever

De Canadese bever

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s