Icefields Parkway

De Icefields Parkway is een 230 kilometer lange weg door de bergen, die beschouwd wordt als één van de mooiste autoritten ter wereld. Hij verbindt de parken Banff en Jasper. Helaas heb ik de slechtste dag qua weer gekozen van deze week om hem te rijden – maar ik moet me toch verplaatsen naar mijn volgende Bed&Breakfast, iets buiten Jasper.

Ik vertrek om kwart over 8 in de regen uit Canmore. De bergen zijn onder de wolken verscholen. Het lijkt net of je in een tunnel door een bos rijdt.

De weg

De weg

Langs de hele route zijn vele stops waar je natuurschoon kunt bewonderen. Mijn eerste poging (bij Peyto Lake) om even de auto uit te gaan is geen succes. Het begint te sneeuwen, en vanaf het uitzichtpunt waar je een mooi blauw meer zou moeten zien zie je nu geen hand voor ogen.

Dan maar weer gewoon doorrijden. Het is nog best druk op deze weg. Het valt ook op hoe hard de mensen rijden. Je mag er maximaal 90 kilometer per uur, maar zelfs trucks en bussen zie ik harder rijden. Langs de route kom ik ook meerdere fietsers tegen. Wat een barre tocht voor hen!

Saskatchewan Crossing

Saskatchewan Crossing

Pas halverwege, zo vanaf Saskatchewan Crossing wat ook de enige afslag & benzinestation is, begint het een beetje op te klaren. Ik zie eindelijk wat bergen, en mijn autootje moet klimmen. Je mag hier maar 60 kilometer per uur.

De ‘Icefields’ in de naam van deze route komt van het Columbia Icefield. Dit is een ijsveld dat acht grote gletsjers voedt. Eentje daarvan ligt pal aan de weg: de Athabasca-gletsjer. Dit is een verplichte stop voor iedereen aan de route. Op de parkeerplaats boven is het bijzonder druk, ook met tientallen bussen. Je blijkt echter ook via een weggetje dichtbij de gletsjer te kunnen komen. Daar is het veel rustiger. Via een pad kun je vlakbij het ijs komen. Vast erg mooi – maar het ligt zo in de nevel dat het vandaag nauwelijks te zien is. Tot overmaat van ramp begint het ook weer te sneeuwen, en dat blijft hier op de koude ondergrond wel liggen.

De Athabasca gletsjer

De Athabasca gletsjer

Gelukkig is het lekker warm in de auto. En blijft er geen sneeuw op de weg liggen. Ik rijd dus maar weer gestaag verder. Ik kom langs veelbelovende borden met “Opgepast – overstekende rendieren (caribou)” en “Pas op – sneeuwgeiten op de weg”. Maar ik zie geen enkel dier langs deze route die daar juist zo bekend om staat. Ze zullen allemaal wel de kou en sneeuw ontvlucht zijn.

De laatste grotere stop is bij de Athabasca watervallen. Dit ligt al weer wat lager, het is droog geworden en er schijnt zelfs een waterig zonnetje. Het water van de Athabasca-rivier dondert hier een nauwe kloof in. Spectaculair om te zien.

Athabasca watervallen

Athabasca watervallen

Na 6 uur onderweg te zijn geweest kom ik aan bij het eindpunt: het plaatsje Jasper. Voor ik het centrum binnen mag moet ik eerst wachten tot twee enorm lange, typisch Canadese goederentreinen zijn gepasseerd. Daar kun je de automotor wel voor uitzetten. Jasper zelf is compact en wat minder flamboyant dan Banff. Vooraf had ik er al een restaurant uitgezocht, en daar ga ik lekker (veel) Grieks eten om de ontberingen van vandaag uit te wissen.

Einde van de trein in Jasper

Einde van de trein in Jasper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s