Langs de Longobarden

Na nog geen anderhalf uur vliegen sta ik al op het Linate-vliegveld van Milaan. Ik haal er mijn gehuurde Fiat Panda op en stort me in het drukke verkeer. Er rijden vooral heel veel vrachtwagens, en van een inhaalverbod hebben ze hier nog nooit gehoord. Voor deze vrijdag heb ik twee monumenten op het programma staan die deel uit maken van het werelderfgoed  ‘De Longobarden in Italië’. Iets meer dan een jaar geleden heb ik wat meer naar het zuiden van Italië ook al twee restanten van deze barbaren met lange baarden bezocht. Het werelderfgoedvinkje heb ik dus al, maar het is toch leuk om er wat meer van te zien.

Opgravingen van Castelseprio

Opgravingen van Castelseprio

De eerste plek die ik bezoek ligt in Castelseprio, een plaatsje ten noorden van Milaan. Hier vind je een voormalige vestingstad die in de tijd van de Longobarden (6e/7e eeuw) onder koninklijk gezag stond. Ze hergebruikten een fort uit de Romeinse tijd. Ik ben er de enige bezoeker. Er zit wel wat personeel bij de receptie, die schrikken helemaal op als ik binnenkom. Ik krijg een folder mee, de entree is verder gratis. Het is stralend weer, lekker om hier even buiten te lopen. In de omgeving zijn ook veel wandelpaden uitgezet, je zit hier duidelijk iets buiten de grote industriezone van Noord-Italië.

Op het terrein liggen de ruïnes van een basiliek, torens en huizen. Erg veel is er niet van over. De mooiste vondsten worden bewaard in het Antiquarium, maar dat is helaas vandaag gesloten. Ook met het kerkje Santa Maria Foris Portas tref ik het niet. Daar zit de deur eveneens op slot. Door een open luikje kan ik nog wel naar binnen kijken, en zie zo boven het altaar toch nog iets van de fresco’s waar de kerk bekend om is.

Santa Maria foris portas, Castelseprio

Santa Maria foris portas, Castelseprio

Vervolgens gaat het verder naar Brescia. In deze grotere industriestad heb ik een hotel geboekt voor de komende twee nachten. Gelukkig ben ik nog op tijd om even de stad in te kunnen, hoewel het winkelend publiek al weer huiswaarts keert. Het centrum van Brescia heeft wat Romeinse resten, maar daar loop ik snel langs.

Romeins Brescia

Romeins Brescia: Tempio Capitolino

Iets verderop in dezelfde straat ligt namelijk het San Salvatore en Santa Giulia-klooster. En laat dat nou net weer overblijfselen van de Longobarden bevatten. Het klooster omvat een heel blok in de straat. Het is tegenwoordig een museum. De entree is 10 EUR, en weer lijk ik de enige bezoeker te zijn. Ik word meteen al gewaarschuwd dat ik goed op de tijd moet letten: ik heb nog anderhalf uur, om half 6 gaat het dicht.

Het eerste deel van de tentoonstelling is gewijd aan Brescia in de tijd van de Romeinen. Er zijn onder andere twee huizen nagebouwd die elders in de stad zijn opgegraven. Veel mozaïekvloeren ook. Zeker mooi, maar Romeinse resten heb ik al zoveel gezien. Ik loop dus maar stevig door naar het deel waar de geschiedenis van de Longobarden begint.

De Longobarden kwamen in Brescia vanuit Hongarije. Ze vestigden zich tussen de Romeinen in de oude Romeinse stad (die al een beetje aan het vervallen was). Na twee eeuwen begonnen ze hun eigen monumentale gebouwen neer te zetten. De kern daarvan is de kerk van San Salvatore. Deze is nu helemaal ingekapseld in het museum, maar het ontlokt toch wel een “Wow!”-moment als je er binnenstapt. De fresco’s zijn goed bewaard gebleven, de muren zitten vol. Het lijken wel stripverhalen.

Fresco in San Salvatore

Fresco in San Salvatore

Ik moet daarna nog wat zalen door met Venetiaanse schilders en Renaissance-tafereeltjes. Niet zo boeiend, en het is inmiddels al donker geworden buiten. Dat levert een heel apart sfeertje op binnen: zo lijkt het toch meer op een oud klooster dan op een museum. Het helpt ook dat er hemelse muziek klinkt.

Met wat moeite vind ik uiteindelijk het spektakelstuk van het museum. In de Santa Maria in Solario-kerk staat het grote kruis van koning Desiderius, de laatste koning der Longobarden. Dit “ding” uit de 8e eeuw lijkt met goud en juwelen bezaaid. Het is echter van hout, en als je van dichtbij kijkt zie je dat er behalve stukjes edelsteen ook medaillons op zijn geplakt. Het ziet er eigenlijk een beetje primitief uit maar het is fascinerend genoeg om een tijd naar te kijken. De hele ruimte waarin het staat is volgeschilderd met fresco’s uit de Renaissance.

Het Kruis van Desiderius

Het Kruis van Desiderius

Keurig zo’n 10 minuten voor sluitingstijd sta ik weer buiten. Het is werkelijk een heel mooi museum, eigenlijk een combinatie van twee kloosters, een kerkje en modernere tentoonstellingsruimtes. Het is steeds weer een verrassing waar je terechtkomt, gelukkig is er genoeg personeel om je de weg door dit doolhof te wijzen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s