#456: Shirakami-Sanchi

Wat is het?
Shirakami-Sanchi is een gebergte dat bedekt is met het laatst overgebleven grote bos van Japanse beuken. Vroeger stond heel het noorden van Japan er vol mee. De beuken zijn zeer goed bestand tegen de zware sneeuwval hier. Er is nooit gekapt, er zijn geen wegen, er wonen geen mensen. Wel leven er Aziatische zwarte beren. De hoogste berg is 1243 meter, en het gebergte wordt gekenmerkt door diepe valleien en steile hellingen.

Cijfer: 7 (Je gaat het automatisch toch vergelijken met dat andere Japanse bos: dat van Japanse ceders op Yakushima. Om de een of andere reden kwam dat toch puurder op mij over. Misschien komt dat ook omdat het me niet gelukt is om tot het kerngebied van Shirakami door te dringen. Ik heb het moeten doen met wat korte wandelingen in de buurt van Juniko. Gelukkig was het wel stralend weer, en heb ik genoten van het rare blauwe meer Aoike en de Nihon Canyon.)

Toegang: Gratis! Er is ook niet echt een ingang. Als je het kerngebied van het werelderfgoed wilt bezoeken, moet je vooraf toestemming aanvragen bij de autoriteiten (in het Japans).

Hoeveel tijd: Het kost je zeker wel een volle dag. De gemakkelijkste manier om het gebergte te zien is vanuit de trein: de Gono Line en de Ou Line rijden er elk aan een kant langs. Ik ging met de Gono Line naar Juniko, in een speciale trein met extra grote ramen. Je ziet zo overigens meer van de Japanse kust dan van de bergen. In Juniko ben ik met de bus naar het hoogste punt gegaan, en vandaar naar beneden gelopen (zo’n 2,5 uur inclusief stops).

Opvallend: Dit is een ongerepte wildernis, het kerngebied wordt alleen bezocht door zo’n 3000 bergbeklimmers per jaar. En door de Matagi, traditionele Japanse berenjagers die in de winter en het voorjaar in groepjes wekenlang in het bos verkeren. Ik maakte me voor mijn vertrek deze ochtend een beetje zorgen over wat ik zou aantreffen, of ik in mijn eentje over stille bospaden moest lopen en misschien oog in oog zou komen te staan met een beer.

Juniko (“12 meren”), dat net buiten het echte werelderfgoedgebied ligt, bleek echter ook op een doordeweekse dag een flink door Japanners bezochte bezienswaardigheid te zijn. Er zijn natuurlijk ook souvernirwinkeltjes, je kunt er eenvoudig eten, om de paar honderd meter zijn er schone toiletten. De enige beer die ik gezien heb zat opgesloten in een kooi. Ik hoop dat het een tijdelijke opvang was, veel meer dan een paar passen kon hij/zij er niet in zetten.

Het Blauwe Meer Aoike

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s