Kobe: de aardbeving en de biefstuk

Ik reis dit keer wat snel door het centrale deel van Japan, daar waar grote steden zoals Hiroshima, Osaka en Kyoto liggen. Daar ben ik in 2000 en 2003 al geweest. De focus van deze reis ligt op het zuidwesten (inmiddels achter de rug) en het noorden (onderweg naar toe). Om niet hele dagen in de trein te hoeven zitten heb ik tussenstops gepland in Kobe en Yokohama.

Kobe is met 1,5 miljoen inwoners de op 5 na grootste stad van Japan. Erg bekend in de buitenwereld is het niet, behalve voor twee dingen: Kobe-biefstuk en de Aardbeving van Kobe in 1995. Ik haal wat plattegrondjes van de stad op het shinkansentreinstation, stop mijn rugzak daar in een kluisje en ga doelbewust op pad voor die twee zaken.

De Aardbeving
De Aardbeving van Kobe vond plaats in 1995 en doodde bijna 6500 mensen. In het havengebied is sindsdien een museum / herdenkingsplaats ingericht. Via het wat ondoorzichtige openbaar vervoersysteem van de stad (en wat hulp van een man die mij wel erg lang naar een plattegrond zag staren) ben ik er in een half uurtje. Ik loop eerst nog verkeerd in de buurt en kom langs het wel erg toepasselijke Traumaherstelcentrum (onderdeel van een psychiatrisch ziekenhuis). Maar al snel zie ik het imponerende gebouw van het museum, met de datum en het tijdstip van de aardbeving voorop: 17 januari 1995, 5.46 uur.

Aardbevingsmuseum, met de klok permanent op 5.46 a.m.

Het complex bestaat uit twee gebouwen en vier verdiepingen. Het is deels museum, deels monument, deels onderzoeksinstituut. Als ik tegen 3 uur aankom, verlaten net zo’n 100 scholieren het gebouw. Na 6 EUR entree betaald te hebben word ik doorgestuurd naar de vierde etage.

De expositie begint met een film van 7 minuten waarin de effecten van het moment van de aardbeving zelf worden nagebootst. Samen met 2 andere bezoekers sta ik in een zaal die voor de helft bedekt is met filmschermen. Na een lange introductie voor de Japanners en een kort briefje in het Engels voor mij (“als je je niet goed voelt worden tijdens de film, dan zijn er links en rechts nooduitgangen”), gaat het licht uit. Op de schermen krijgen we dan de aardbeving “te voelen”, op verschillende plaatsen in Kobe en omgeving. Het geluid is nog enger dan wat je ziet: een rollende donder, en daarna vooral heel veel rinkelend glas. Je ziet de bestuurder van een trein eerst nog gewoon zijn rondje rijden tot opeens de rails er niet meer zijn.

Na deze film worden we naar een volgende filmzaal geleid, waar we een film van 15 minuten te zien krijgen over de gevolgen van de aardbeving en het eerste herstel. Ik krijg een koptelefoon waar het geluid in het Engels is. Een meisje vertelt het verhaal wat haar en haar familie overkwam, dat ze haar zus verloor en dat ze hun huis kwijtraakten. Het heeft wel een typisch Japans einde – het meisje wordt verpleegster (waarom geen arts?) om mensen in nood te helpen, haar broertje gaat in de constructie van aardbevingsbestendige gebouwen werken. Met hard werken zijn ze er allemaal weer bovenop gekomen, iedereen werkte goed samen en had veel voor elkaar over. Soms is Japan net een beetje Noord-Korea.

Op de derde etage zijn foto’s en overblijfselen te zien uit de tijd van vlak na de aardbeving. Op een handcomputertje kan ik de identificerende nummers intikken en krijg zo het begeleidende verhaal in het Engels te lezen. Veel van de huizen die zijn gesneuveld tijdens de aardbeving waren oude houten huizen, ook met oude bewoners. Zoals wel vaker bij rampen gebeurt kwamen er ook andere problemen aan het licht: hier de vele Japanse bejaarden die in slechte omstandigheden en geïsoleerd leefden. Na de aardbeving is er een programma opgezet met vrijwilligers om hen uit hun huis te krijgen (letterlijk en figuurlijk).

Verhalen van overlevenden, op de 3e etage

De overige expositieruimtes zijn vooral op preventie gericht. Na ruim een uur besluit ik terug te gaan naar het station om mijn spullen op te halen en in te checken in mijn hotel. Het was een indrukwekkend bezoek.

De Biefstuk
Aan het begin van de avond heb ik nog iets van een heel andere orde op het programma staan: het eten van Kobe-biefstuk. Kobe is dé plek voor het proeven van het exclusieve Wagyu-rundvlees. Dat zijn die koeien die alleen voor het vlees worden gehouden, gemasseerd worden en bier of saké te drinken krijgen. Hun vlees heeft een marmerachtige structuur en een hoog vetpercentage.

In de voorbereiding heb ik op internet gezocht naar een goed restaurant, waar ze ook een Engelse menukaart hebben. Ik kwam uit bij Steakland Kobe, in de buurt van het centrale treinstation Sannomiya. Het is gemakkelijk te vinden, en omdat ik nog vroeg ben krijg ik een plekje aan de bar – met je neus voor de gril. Je kunt kiezen uit een paar soorten biefstuk, en of je er ook nog wat bijwilt, en dan gaat de kok voor je aan de slag. Ik ga voor het “Special Sirloin Steak Menu”. Dat bestaat uit salade, soep, rijst, groente en 200 gram duur vlees.

Chef aan het werk in Steakland Kobe

Voor je het weet ligt de biefstuk al gegrild en in plakjes op je bord. Ik heb er twee sauzen bijgekregen. Het is onvoorstelbaar wat je proeft, het smaakt eigenlijk niet eens meer naar rundvlees. Het is zo zacht dat je het als een soort marshmallow in je mond kunt laten smelten. Er zitten gebakken knoflookchips bij, dat maakt de smaak nog sterker.

Mijn sirloin steak (en bijgerechten)

Ik krijg nog een espresso na, en dan is het tijd om af te rekenen: 60 EUR. Thuis heb ik nog een dinerbon van mijn werk liggen, ik ga eens proberen of ze ook buitenlandse restaurantrekeningen accepteren…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s