Per bus door noordelijk Okinawa

Ik wil natuurlijk wel meer van Okinawa zien dan alleen de hoofdstad. Met het openbaar vervoer kom je een eind, als je tenminste tijd genoeg hebt. Ik kies ervoor om naar het noordwesten te gaan, naar het schiereiland bij de stad Nago. Daar ligt een aantal bezienswaardigheden bij elkaar. Het “Ananaspark” en “Okinawa Fruit Land” laat ik maar aan me voorbij gaan – ik kies voor het Nakiji-kasteel en het Churaumi Aquarium.

Al om half 8 sta ik op het busstation van Naha. Vandaar vertrekt expresbus 111 naar Nago. Het is een expresbus omdat hij over de snelweg rijdt. Het wil niet zeggen dat het dan ook snel gaat: de rit van 60 kilometer duurt anderhalf uur. Er zijn gewoon bushaltes langs de snelweg, en een keer of vijf neemt hij ook nog eens een afslag om nog een halte aan de rand van een dorp mee te nemen. Nou ja, voor mij is het ook gewoon meteen een toeristische tour over het eiland. Heel veel bos is er, valt me op. En heuvels. Het lijkt toch best veel op de Japanse hoofdeilanden.

In de regionale bussen in Japan hebben ze een prachtig systeem om de ritprijs te bepalen. Als je binnenkomt trek je een nummertje (dat is het nummer van de halte waar je bent ingestapt), en als je dan uit wilt stappen betaal je de prijs die op dat moment op het grote scorebord voorin de bus achter jouw nummer staat. Het lijkt wel bingo. En met het geven van wisselgeld wordt de chauffeur ook niet belast: automaten voor in de bus wisselen zowel briefjes als muntgeld.

Scorebord in de bus

Eenmaal aangekomen op het busstationnetje van Nago kan ik gelijk door in streekbus 66. Deze maakt een rondje over het nabijgelegen schiereiland. Het scorebord in de bus blijkt nu ook handig voor mensen die geen Japans verstaan: als je weet hoeveel je rit kost, dan weet je ook wanneer je uit moet stappen. Als ik mijn nummer op 770 Yen zie springen, weet ik dat ik in de buurt van het Nakiji-kasteel ben aangekomen. De buschauffeur wijst me in zijn beste Engels nog even de goede kant op: “mountain”.

De berg oplopen dus. Het is inmiddels kwart over 10 en flink heet. De bewegwijzering geeft aan dat het 1 kilometer is, maar het voelt meer als 1,9 of zo. Het kost me een kwartier om bij het bezoekerscentrum van Nakiji te komen. Nakiji is net als Shuri waar ik gisteren was één van de kastelen uit de tijd van het Ryukyu-koninkrijk. Samen met nog 7 andere overblijfselen uit die periode vormen ze één werelderfgoed.

Nakiji – het lijkt zo wel Machu Picchu

Shuri is helemaal herbouwd, maar hier in Nakiji zijn alleen ruïnes overgebleven. En zelfs daarvan verdenk ik de Japanners dat ze ze flink gerestaureerd hebben – de muren zien er te egaal uit. Vanaf het bezoekerscentrum moet je nog een eind verder de berg op lopen, maar dan zie je ook in wat voor prachtige omgeving je zit. Het is een heel sfeervolle plek, lekker om zo maar een beetje rond te lopen. Er bloeien veel bloemen en je ziet grote, kleurige vlinders. Het voormalige kasteel bestaat uit 6 verschillende ruimtes, maar het onderscheid is in deze vervallen staat niet meer te zien.

Na een uurtje loop ik de berg weer af, terug naar de grote weg voor de bus naar het 7 kilometer verderop gelegen Ocean Expo Park. Als ik beneden ben komt er net een bus aanrijden, gelukkig want ze rijden maar ongeveer een keer per uur. Ik ben de enige passagier, en we rijden vlot door naar mijn volgende bestemming. Ik hoef niet op de bel te drukken want de buschauffeur weet al precies waar ik er uit wil – veel anders dan het Oceaanpark met het grote aquarium is er hier niet meer op de punt van het schiereiland. Hij geeft me bij het uitstappen ook nog twee snoepjes mee!

Het aquariumtheater

Het Churaumi Aquarium is onderdeel van een groot park gewijd aan de Oceaan en voornamelijk de dieren die daarin leven. Er zijn bassins buiten met schildpadden en dolfijnen. Het is natuurlijk een populair dagje uit voor gezinnen, maar hoewel het zaterdag is valt de drukte me nog wel mee. Het is niet het soort attractie dat ik snel zal bezoeken, maar ik had goede dingen gelezen vooral over het Aquarium. Het is het op één na grootste in de wereld.

En de moeite waard blijkt het zeker te zijn. Als je oog in oog staat met de vissen is dat toch wel fascinerend. Het lijkt wel of ze je ook aankijken, hoewel ze doodmoe moeten zijn van al die gezichten voor hun raam de hele dag. De vissen zitten verdeeld over 77 kleinere en grote bakken. Het toppunt is het enorme theater, 10 meter hoog en tientallen meters breed. Ze zitten vol met druk heen en weer zwemmende vissen, tot haaien en grote roggen aan toe.

Deze mooie had een bak voor zich alleen

Na alle vissen gezien te hebben eet ik nog een noedelsoep in het restaurant op het park. Om 2 uur sta ik weer bij de bushalte voor de lange rit terug naar Naha. Het busvervoer in de middag is nog wat schaarser dan in de ochtend, dus het kost me zo’n 3,5 uur inclusief wachttijden om “thuis” te komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s