Twee musea in Parijs

Het Musée d’Orsay is het Parijse museum gewijd aan vooral Franse kunst uit de periode 1848-1914. Het gaat om half 10 open, en omstreeks dat tijdstip kom ik ook aanlopen. Voor de ingang staan de bezoekers al rijen dik te wachten, ik schat zo’n 300 mensen. Ik wil toch graag naar binnen dus sluit me maar aan in de rij. Als de deuren open gaan, slinkt de rij snel. Het duurt een kwartiertje voor ik binnen ben, mijn kaartje à 9 EUR heb gekocht en een audiogids heb opgehaald.

Het museum is gehuisvest in een oud treinstation, daardoor is er ook ruimte genoeg om heel veel bezoekers binnen te laten. Er zijn opvallend veel verveelde schoolkinderen onder hen. De kunst is per stroming in separate zalen tentoongesteld. Er is veel van alles, een grote ruimte vol postimpressionisme, misselijkmakende schilderijen opgebouwd uit stipjes. En een hele eigen ruimte voor Toulouse-Lautrec, dat tuttige is ook niet echt mijn smaak.

Een klein stukje van de rij om half 10 voor het Musée d’Orsay

Tegen het eind van mijn rondgang kom ik bij de zalen gewijd aan het Impressionisme. En daar zie ik voor het eerst de mensenmassa ook weer. Vooral groepen met gidsen trekken rechtstreeks hiernaartoe. Ze staan met een man of  20 rond één schilderij, terwijl de gids via een microfoontje uitleg geeft.

Mijn doel in deze zalen is het schilderij Le dejeuner sur l’herbe van Edouard Manet. Het is één van de 101 hoogtepunten benoemd in de cursus kunstgeschiedenis waar ik mee bezig ben. Het zorgde voor veel rumoer toen het voor het eerst aan het publiek werd gepresenteerd in 1863– vooral omdat er zo maar een eigentijdse blote vrouw centraal in het schilderij zit, naast twee geklede mannen.

Het is een erg groot schilderij, meters hoog en breed. Als je ervoor staat word je blik meteen getrokken naar die ene blote vrouw – het is het deel dat het meest oplicht, door haar blanke huid in tegenstelling tot de zwarte pakken van de mannen en de groene omgeving.

Edouard Manet, Le déjeuner sur l’herbe / Lunch op het gras

Ik loop nog even langs Van Gogh (het spannende, dynamische De kerk van Auvers hangt hier onder andere) en Gauguin, en houd het dan na twee uur voor gezien. Ik stap weer in de metro.

Mijn volgende bestemming, het Musée Guimet, ligt aan de andere kant van de Seine. Metrostation Iena blijkt pal naast de ingang te liggen van dit museum voor Aziatische kunst.

Maar ik begin eerst met Aziatisch eten: in de kelder is een klein museumrestaurant in vaag Aziatische sfeer. Ook de menukaart is een mengelmoes van kleine Aziatische gerechten. Ik kies de Salade Royale, wat een Vietnamese salade met garnalen, kip, ananas en vissaus blijkt te zijn. Erg lekker.

Gesterkt begin ik aan mijn rondgang over de drie verdiepingen die het gebouw rijk is. De grote entreezaal is gewijd aan Cambodjaanse kunst. Het lijkt wel of ze half Angkor naar Parijs hebben overgebracht, maar uit ervaring weet ik gelukkig dat er in Cambodja gelukkig nog veel op de originele plaats staat. Het is een zaal vol boeddhistische sculpturen.

In de entreezaal van het Musée Guimet

Dit museum is niet een van de bekendste van Parijs, dus gelukkig zijn er ook niet zoveel bezoekers als in het d’Orsay vanochtend. Ik ben wel verrast hoe groot het hier is. Zaal na zaal, verspreid over drie verdiepingen. Het staat ook wel erg vol met objecten moet ik zeggen. Net als in d’Orsay veel overdaad, zoveel te zien dat je je een beetje verloren gaat voelen. Helaas heb ik hier geen audiogids tot mijn beschikking, daarvoor moet je een identificatie (paspoort/rijbewijs) achterlaten en die heb ik niet bij me vandaag.

Ik dwaal dus maar wat rond door het gebouw, en blijf staan bij wat me aanspreekt. Het is allemaal erg mooi, alleen ik heb al zo veel van Azië gezien dat er weinig echt bijzonders bij zit.

Een uitzondering is de collectie kunst uit Afghanistan. De tentoonstelling draait om een “schat” die gevonden is in de jaren dertig in de plaats Bagram. De inhoud dateert uit de 2e eeuw, en laat zien hoever de contacten van de lokale heersers reikten: ivoren voorwerpen uit India, glaswerk uit Egypte en Syrië, gelakte doosjes uit China. Vooral het uitgesneden ivoor is in erg goede staat en zit vol met details.

Glaswerk uit de Bagram-schat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s