Ottomaans Libanon

De tocht vandaag gaat naar het zuidwesten van Libanon, naar het Choufgebergte. De bergen zijn hier niet zo hoog als die waar ik gisteren was. Geen sneeuw dus ook. De tour staat in het teken van de Ottomaanse geschiedenis van Libanon. Van 1516 tot 1920 maakte wat nu Libanon is deel uit van dit grote rijk dat vanuit Turkije het grootste deel van Zuidoost Europa en het Midden-Oosten bestreek.

In deze streek wonen van oudsher ook veel Druzen. Nog wel bekend vanuit de Libanese oorlog, toen ze ondanks hun geringe aantal een sterk eigen leger op de been wisten te brengen onder leiding van de Jumblatt-familie. Het meest religieuze deel van hen (ze zijn een vroege afsplitsing van de sji’itische Islam maar horen nu nergens meer bij) draagt hier nog traditionele kleding. Dat wil zeggen: een zwarte wijde broek, zwart overhemd en witte kap voor de mannen, en een zwart gewaad en witte hoofddoek voor de vrouwen. In de dorpen onderweg zien we er een aantal, gewoon aan het werk als slager of automonteur. Wanneer we aankomen in Beiteddine stopt er net een hele bus met Druzische mannen, vrouwen en kinderen die net als wij het paleis gaan bezoeken.

Druzische mannen en vrouwen

Het Paleis van Beitedinne dateert uit de periode 1788-1812. Het werd gebouwd in opdracht van een lokale Emir in een mix van Arabische en Italiaanse stijlen. Nadat ze hem hadden verdreven, gebruikten de Ottomanen het als regeringsgebouw. Het is nog steeds in gebruik als zomerresidentie van de Libanese president.

En het is een echt paleis. Kamer na kamer. Het begint aan de rand met de ontvangstkamers voor gasten, en meer naar binnen toe zijn de ruimtes voor hoge gasten en privé-vertrekken. De plafonds en deuropeningen zijn met Arabische motieven versierd. Ik vond vooral de hammam, het privé-badhuis, erg mooi. De gasten zweetten hier in een luxe omgeving, met mozaïeken en marmer op de vloer. Doordat het plafond bestaat uit een koepel met ronde gaatjes, worden de badkamers verlicht door de zon.

Badkamer in het Paleis

De voormalige stallen van het Paleis zijn ingericht als museum voor Byzantijnse mozaïeken uit de 5e en 6e eeuw. Deze zijn over de hele kustregio van Libanon gevonden, vooral in het zuidelijke plaatsje Jiyyeh. De kunstwerken zijn op initiatief van Walid Jumblatt tijdens de Libanese oorlog naar hier verplaatst om ze te beschermen tegen schade of diefstal. Het zijn er tientallen en allemaal zo op het oog in perfecte staat.

We worden door de gids helaas wat snel door het paleis gejaagd. Het is heel groot en ik had hier nog wel wat langer willen rondkijken. Het is er ook behoorlijk druk, zowel met buitenlandse toeristen als lokale bezoekers. Dat komt waarschijnlijk doordat het maar 35 kilometer van Beiroet ligt. En het is zaterdag natuurlijk.

Byzantijnse mozaïeken

Voor ons groepje van 13 is het tijd geworden voor de gebruikelijke Libanese lunch. Die genieten we op een terras aan het centrale plein van het nabijgelegen plaatsje Deir el-Qamar. Het is zoals steeds een heel feestmaal, met schalen vol mezze (gerechtjes). De groep van vandaag is een heel bont gezelschap. De meeste mensen die in Libanon rondreizen hebben wel een verhaal. Veel komen uit de regio, werken in Dubai, Oman, Egypte of (zoals een Frans stel van Comoorse/Madagaskische komaf) Afghanistan.

In Deir el-Qamar woonden van de 16e tot de 18e eeuw de emirs die over Libanon heersten namens de Ottomanen. Het was destijds de hoofdstad van het land. Nog steeds is het een sfeervol en goed bewaard gebleven stadje. Je ziet er veel traditionele Ottomaanse stenen huizen met rode dakpannen.

Het centrale plein wordt gedomineerd door een moskee uit 1493 van eenvoudige schoonheid. Ook de omliggende gebouwen zijn het aankijken waard – het waren herbergen, regeringsgebouwen, een synagoge en een kerk. Wij gaan echter naar binnen in het ernaast gelegen paleis.

Deir el-Qamar met 15e eeuwse moskee

Het paleis blijkt in gebruik als wassenbeeldenmuseum! In verschillende kamers zijn de beelden van bekende individuen in groepen bij elkaar geplaatst. Er is een kamer met historische heersers over Libanon, een kamer met Libanese politici, een kamer met belangrijke religieuze leiders (met Paus Johannes Paulus II pontificaal in het midden), een kamer met Arabische vrienden (Mubarak staat hier nog fier overeind).

En de leukste zien we op het laatst: een kamer met beelden van 20e eeuwse politici. George Bush (de oude) staat hier zij aan zij met Hezbollah-leider Nasrallah.

Een internationaal gezelschap. Tweede van links is Bush.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s