Terugblik Bolivia 2011

Ik heb niet echt mijn draai kunnen vinden in Bolivia. Misschien omdat het allemaal wat tegenviel na de hoogtepunten in Peru. Ik voelde me er ook niet zo fit, door de hoogteverschillen, de droge lucht of gewoon vermoeidheid.

Het is er allemaal een beetje saai, alle voorzieningen zijn er alleen voor toeristen en die ene enkele rijke Boliviaan. In theorie zijn er allerlei mogelijkheden voor tours buiten de gebaande paden, maar in de praktijk kan er eigenlijk niks (zeker niet voor 1 persoon) – er komen gewoon te weinig toeristen. Je ziet er wel heel veel jonge Israeli’s, een teken dat het er spotgoedkoop is.

Vervoer

Voor de lange afstanden heb ik binnenlandse vluchten genomen met Aerosur. Dit is de enige Boliviaanse maatschappij die aan alle internationale veiligheidseisen voldoet. De tickets zijn erg goedkoop, ik betaalde respectievelijk 28 en 40 EUR voor de vluchten La Paz – Sucre en Sucre – Santa Cruz. Als je eerder boekt is het nog goedkoper, ik heb het gewoon een paar dagen van tevoren via internet gedaan. Ook de internationale vlucht van Cuzco (Peru) naar La Paz met Aerosur. Boeken via internet gaat prima, maar vreemd genoeg moet je dan nog naar een kantoor om te betalen. Misschien was het omdat ik zo kort van tevoren boekte. De vliegvelden in Bolivia zijn allemaal maar klein, en de vliegtuigen doen een soort stop-dienstregeling langs meerdere plaatsen. Op beide vluchten was er een half uur tot een uur vertraging. Je krijgt zelfs nog wat te eten en te drinken aan boord.

Daarnaast heb ik een paar keer een gedeelde taxi genomen, o.a. naar Samaipata en Concepcion. Dat is iets duurder dan de bus, maar ze gaan veel vaker en rijden sneller. Echt comfortabeler is het ook weer niet.

Verblijf

La Paz is de grootste stad van Bolivia. Het ligt in een soort kom midden tussen de bergen. De hele kom is volgebouwd met rode bakstenen huizen, een imposant gezicht van bovenaf (bijvoorbeeld als je de stad in rijdt vanaf het vliegveld). De duurste wijken liggen het laagst, daar waar het klimaat het beste is. Het is een wat grauwe stad, met heel veel straatverkopers, schoenpoetsers, bedelaars en zo meer.

Hotel Rosario is het beste middenklasse hotel van de stad. Het ligt in een wat mindere buurt, als je komt aanrijden is het wel het pareltje van de straat. De rest van de wijk zit vol backpackerhostels en -cafés. Het hele hotel is heel stijlvol aangekleed, met leuke wandkleden aan de muren. Toch ook wel wat minpunten: draadloos internet werkte er nauwelijks (misschien typisch voor heel La Paz) en het bijbehorende reisbureau wil vooral graag privé-tours verkopen (zodat ik mijn tourtje naar Tiwanaku maar ergens anders heb gekocht). 47 EUR inclusief goed ontbijtbuffet.

Sucre is de hoofdstad van Bolivia. Niet zo groot (240.000 inwoners), met een mooi onderhouden en schoon stadscentrum. Er is elke dag wel wat te beleven hier: een processie, protestdemonstraties, een regionale feestdag met iedereen in het beste pak, en een autorally die start op het centrale plein – ik heb het allemaal meegemaakt hier. Er zijn verscheidene goede restaurants, waaronder 2 Nederlandse (Amsterdam en Florin). Ik moet er toch niet aan denken om hier in een Nederlands restaurant kroketten te gaan zitten eten, maar ze zijn wel populair onder de buitenlandse toeristen.

Parador Santa Maria La Real is een lekker hotel om wat langer te blijven, bij te slapen en de websites eens goed onder handen te nemen. Het is een 5-sterren hotel (5 Boliviaanse sterren weliswaar), maar desondanks maar 39 EUR per nacht. Fijne ruime en lichte kamer, luxe badkamer met ligbad dat ik elke avond heb gebruikt en prima snel draadloos internet. Het ontbijt is in een chique eetruimte, verse broodjes, allerlei soorten fruit, en veel zoet spul. Het hotel is gevestigd in een mooi historisch gebouw met 2 patio’s.

Samaipata is een stadje van 3000 inwoners, in de bergen een kleine 3 uur ten zuidwesten van Santa Cruz. Het hele centrum lijkt het grootste deel van de dag gesloten. Ze hebben er geen geldautomaat, en ook internet is hier nog nauwelijks doorgedrongen. Op een paar plaatsen kun je inbellen via een telefoonlijn (heel traag). De mooie omgeving van Samaipata heeft een aantal westerlingen aangetrokken die zich hier gevestigd hebben, en een restaurant of reisbureautje zijn begonnen. Ik kan me niet voorstellen dat ze ervan kunnen bestaan.

Posada del Sol is meer een hostel dan een hotel. Niet mijn smaak: ik houd niet van dat “gezellige” gezamenlijke gedoe. Je wordt er al in het Engels welkom geheten, de kamerprijs is laag (13 EUR) maar je moet verder voor alles betalen. Geen heet water om te douchen, wel een lekker bed.

Concepcion is één van de Jezuïetenmissies in de Chiquitos-regio. Het is een slaperig, stoffig dorpje. Het ligt op 5 tot 6 uur rijden van Santa Cruz. Voor zover ik heb kunnen ontdekken is er maar één fatsoenlijk restaurant, El Buen Gusto, en ook daar zijn ze vooral gespecialiseerd in gegrilde kip met patat. Niet een plaats om lang rond te hangen, maar zeker sfeervol genoeg voor één of twee nachten. Ook hier trouwens geen geldautomaat of internet.

Gran Hotel Concepcion is een stijlvol hotel, zeker voor een gehucht als dit. Groot ook, met tuin en zwembad. Hoe ze al het personeel aan het werk kunnen houden is een raadsel, want erg druk hadden ze het niet toen ik er was. De eerste nacht was er nog 1 ander stel, de tweede nacht 2. Kamerprijs voor een eenpersoonskamer (met 3 bedden!): 20 EUR. Helemaal in katholieke missiestijl, simpel en met een groot houten kruis boven het middelste bed waar ik natuurlijk ben gaan slapen. Zelfs nog een heel ontbijtbuffet in de ochtend, voor het handjevol gasten.

Santa Cruz de la Sierra is met 2 miljoen inwoners de grootste stad in het laagland van Bolivia. Het schijnt ook de rijkste en modernste stad van het land te zijn, maar echt florissant ziet het er niet uit. Langs de eerste (binnenste) ring zitten een paar behoorlijke restaurants, o.a. Japans, Italiaans en Mexicaans. Verder is er niks te beleven.

Het LP Hotel maakt onderdeel uit van een Argentijnse hotelketen. Fris en modern interieur, alles wit. 35 EUR inclusief ontbijtbuffet en goed draadloos internet. Het hotel ligt pal naast het stadion, een paar blokken ten zuiden van het grote centrale plein.

Eten & Drinken

Bolivianen eten niet veel buiten de deur, behalve dan bij de saltenas-stalletjes of de grote gegrilde kip-restaurants. Al het andere is voor toeristen of de echte rijken. Het eten is niet echt een hoogtepunt van het reizen door Bolivia.

Kosten

Erg goedkoop hier allemaal. Eten voor 3 tot 5 EUR, uren in de bus voor hetzelfde bedrag. Ook de hotelkamers zijn niet duur en behoorlijk goed: 20 – 35 EUR gemiddeld. Net als in Peru betaalde ik hier eigenlijk altijd minder dan het volle bedrag voor een eenpersoonskamer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s