Halverwege! – Een tussenbalans

79 dagen onderweg, dat is de helft van 158.

En ik heb er nog lang geen genoeg van: ik ben helemaal blij met mijn route, het tempo en zelfs mijn eigen gezelschap. Ik heb 23 nieuwe werelderfgoederen kunnen afvinken – 3 minder dan gepland omdat ik Thailand links heb laten liggen (letterlijk, ten faveure van meer tijd in Laos). En verder 3 nieuwe landen bezocht in ontelbare vormen van vervoer, soms chique alleen in een auto met chauffeur, dan weer gepropt in de achterbak van een truck samen met 25 lokale vrouwen en kinderen, en hun deels nog levende marktwaar.

Mijn lichaam is gezond gebleven, de pleisters en de paracetamol zitten nog in de verpakking. Verder slijt er wel van alles: een scheur in mijn bergschoenen, een kapotte rits van mijn rugzak, een katoenen broek vervuild met onuitwasbaar stof uit de Himalaya, en een telefoon die het niet meer doet– blijkbaar kan een touchscreen er niet zo goed tegen als hij langdurig klem zit in een rugzak, alleen de letters l en p doen het nog.

Hieronder op een rijtje mijn hoogte- en dieptepunten van 2,5 maand reizen door Azië.

 Top 3 Cultuur

  • Hampi: een onverwacht favoriet werelderfgoed erbij: je kunt dagen besteden in de overblijfselen van deze oude stad, die ook nog eens in een onvoorstelbaar bizar landschap ligt met grote keien
  • Hanoi: een stad zoals je die alleen in Azië vindt, superdruk, iedere straat heeft zijn specifieke handelswaar (de schoenenstraat, de ladderstraat etc), de eetstalletjes
  • Madurai en de andere Zuid-Indiase tempelsteden: levende cultuur, je staat er bij en je mag best toekijken maar het gaat niet om jou, de toerist
Hampi

Hampi

Top 3 Natuur

  • Sagarmatha NP, Nepal: met name dag 4 van de trekking, het vertrek uit Namche Bazaar waar het licht gesneeuwd heeft, strakblauwe hemel en tijdens het wandelen een continu zicht op pieken van de hoogste bergen ter wereld
  • Noord-Laos: ook bergachtig en groen, maar veel lieflijker
  • Nilgiri NP, Ooty, India: en nog meer bergen, hier bedekt met theeplantages en kleurige bloemen en struiken
Sagarmatha NP, even buiten Namche Bazaar

Sagarmatha NP, even buiten Namche Bazaar

 Frustraties

  • ik heb me allerlei routines aangewend, alles zit altijd op dezelfde plek in mijn rugzak en broekzakken – creditcard + bankpas altijd in mijn portemonnee, totdat ik in mijn hotelkamer in Bangkok verdwaasd na een nachtvlucht uit Delhi nog maar 1 pasje voel en alleen de creditcard nog maar zie….. euh…. Ik heb alleen maar gepind op het vliegveld, verder niks gedaan, ik heb hem toch niet in de geldautomaat laten zitten? …. Dat wordt dus weer een extra treinritje vliegveld. Ik vraag het bij het bankloket naast de automaat (oranje ING-pas gevonden?) En de vrouw achter de balie tovert hem zo weer tevoorschijn! Pfff.
  • het crashen van mijn Engelstalige werelderfgoedwebsite (alle tabellen leeg!), het terug moeten zetten van een backup uit oktober 2010 en aanvullend herstelwerk – en dat allemaal on the road
  • en al die ontelbare keren dat ik zo eigenwijs ben om ergens naar toe te willen lopen, maar het dan niet kan vinden en dan langs de weg (altijd stoffig en warm) verder loop en loop totdat ik het maar opgeef, rechtsomkeert maak of een tuktuk aanhoud

Memorabele momenten

  • Bahrein: de oproep tot gebed vol over de speakers van het luxe westerse winkelcentrum, en daarna meteen weer door met shoppen en westerse muziek; maar ook: de Sjiitische wijken vol met zwarte vlaggen en posters van dreigende geestelijk leiders
  • India: die ene zwerver te midden van de berg afval en plastic flessen naast een wegrestaurant, hij zoekt en vindt wat eetbaars en gaat er op zijn gemak op zijn hurken tussen zitten; ondertussen snuffelt ook een hond wat rond & gebruikt de mannelijke populatie van een bus de afvalberg als WC.
  • Nepal: de ochtend vol spanning door geruchten over een helicopter, ja hij komt, snel! 150 dollar wisselt op schimmige wijze van eigenaar in de keuken van het hotel, het landen van diezelfde helicopter in Lukla, het snel instappen terwijl de wieken nog draaien, je vastmaken zonder verdere instructie & gaan!  (het voelt als een evacuatie uit rampgebied)
  • Vietnam: eindelijk weer echt lekker brood bij het ontbijt in plaats van toast of de Indiase uitvinding cornflakes with hot milk
  • Laos: het transport van Phonasavan naar Luang Prabang ging 6 uur lang vlekkeloos, dat kan eigenlijk niet in Laos – en het eindigde dan ook 18 kilometer voor Luang Prabang waar een vrachtwagen in de modder vast was komen te zitten en het verkeer aan twee kanten tegenhield. Geen hulp in zicht. Ik trek snel mijn plan, doe mijn rugzak op, laat mijn 2 Engelse medereizigsters achter (“Misschien moet je wel uren lopen? Of geld betalen?”), loop voorbij de opstopping door de blubber, en probeer aan de andere kant motorrijders aan te houden om me een lift te geven. De meesten rijden voorbij, eentje twijfelt en ik bied hem wat geld – maar toch maar niet. Na 10 minuten komt de ideale verlosser: een goed Engelssprekende man die niks van een beloning wil weten (“nevermind”), en me rechtstreeks naar mijn hotel in Luang Prabang brengt.
Vast in de modder

Vast in de modder

2 gedachtes over “Halverwege! – Een tussenbalans

  1. Goed bezig! Mooie tussenbalans. Volgens mij overheerst toch het mooie van de bijzondere locaties en de verschillende manieren van reizen en voortbewegen boven de paar kleine tegenvallers.

    Heb je nog wat meegekregen van een aardbeving (7.0 Richter) van donderdag in Myanmar, zo’n 400 km ten noordwesten van Vientiane?

    Thailand toch maar overgeslagen: vanwege het gedoe met Cambodja of gewoon geen zin in?

    • Die aardbeving ben ik net misgelopen! Ik zag het op de Thaise TV toen ik gisteravond in Bangkok aankwam. Ik ben om 20.30 uur uit Chiang Rai gevlogen, een stad in het noordoosten van Thailand vlakbij Myanmar (en Laos, waar ik vandaan kwam). De aardbeving was om 20.55 uur, en heeft ook in Chiang Rai 1 dode en paniek opgeleverd. Zie ook http://www.bbc.co.uk/news/world-asia-pacific-12852237 Vreemd genoeg voelde ik de grond bewegen toen ik in de rij stond om in het vliegtuig te gaan, ik dacht toen al aan een lichte aardbeving. Maar even later gaf ik toch maar de schuld aan mijn zeebenen (rivierbenen?) van 2 dagen cruisen over de Mekong, waar ik net vandaan kwam. Niemand anders op het vliegveld reageerde in ieder geval. Thailand heb ik inderdaad overgeslagen omdat je nu niet naar Preah Vihear kunt ivm het conflict met Cambodja. Er waren nog wel 2 andere werelderfgoederen in Thailand waar ik heen had gekund, maar die zijn niet zo interessant.

      ________________________________

      Van:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s