Niets zo Indiaas als de trein

Ik heb net mijn op één na laatste treinrit door Noord-India achter de rug: van Aurangabad naar Bhopal, bijna 12 uur lang. Grote treinreizen horen bij India, ook voor de Indiërs zelf. Deze trein, de Sachkand Express, rijdt dagelijks de ruim 2000 kilometer van Nanded naar Amritsar. Een rit van 34 uur… Aan boord zijn veel Sikhs, op weg naar de Gouden Tempel.

Op het station

Op het station

Hoewel ik het gemak van het reizen met de bus prefereer (je gaat naar het station wanneer je maar wilt / stapt in een altijd gereedstaande bus / koopt onderweg van de conducteur voor bijna niks een kaartje), ontkom je voor de lange afstanden niet aan de trein. De Indiase Spoorwegen hebben een vrij ingewikkeld maar werkend systeem. Ik had al mijn ritten vooraf gereserveerd: de enige manier om echt verzekerd te zijn van een goede zit/slaapplaats. Er zijn verschillende klassen, ik had gekozen voor AC1 (de beste).

Op de stations zelf is alles ook behoorlijk goed georganiseerd. Er komen meestal maar een paar treinen per dag langs, en op een groot bord in de hal kun je zien of je trein op tijd is en vanaf welk perron hij vertrekt. Op de perrons geven elektronische borden met letters aan waar welk rijtuig stopt. Dat is handig want de treinen zijn een paar honderd meter lang en dan wordt het rennen als je verkeerd staat!

Als je moet wachten, hebben ze speciale wachtruimtes voor de 1e klas passagiers. Op sommige stations zie je ook Ladies Waiting Rooms – daar kun je ook goed en rustig zitten (omdat er geen mannen worden toegelaten?). ’s Avonds laat zie je ook wel mensen op de perrons slapen, soms hele families, het is me niet duidelijk of ze wachten op een volgende trein of dat het daklozen zijn die een wat rustigere slaapplek gevonden hebben dan langs de kant van de weg.

Upper Class, natuurlijk

Upper Class, natuurlijk

Om aan alle eventuele onzekerheid een einde te maken of je wel in het goede treinstel zit, is er aan de buitenkant naast de deur een geprinte lijst geplakt waar alle namen van de passagiers opstaan plus het stoelnummer. Maar als je het systeem eenmaal kent, is het allemaal heel gemakkelijk en stap je zo in het goede gedeelte van de trein.

Dan loop je naar je plek, en probeer je nog wat bagage onder de banken kwijt te raken. Dat valt niet mee want de Indiërs hebben hun hele hebben en houden bij zich. Sommigen gebruiken kabelsloten om hun koffers aan de bedden te verankeren, maar dat heb ik nooit gedaan: het voelt heel veilig aan.

In het eerste klas rijtuig is het rustig. Ook al rijdt de trein overdag, de meeste mensen liggen te slapen. Er zijn 2 bedden boven elkaar in coupés van 4, en dan is er aan de andere kant van het gangpad nog een stapelbed. Het publiek in deze klasse bestaat vooral uit bejaarden (door hun kinderen uitgezwaaid en veilig op de trein gezet) en rijke jongeren. Veel toeristen ben ik niet tegengekomen.

Ik had meestal een bovenbed, daar heb je wat meer privacy dan beneden waar mensen overdag ook bij je op bed komen zitten. De hele dag door komen er mannetjes langs waar je water, frisdrank, koffie, thee, chips, koekjes, snacks en hele maaltijden van kunt kopen. De conducteur komt meteen nadat je bent ingestapt, en geeft een krabbel op de lijst met reserveringen. Voor de nacht krijg je een deken, een kussen en 2 lakens. Bij het bed is ook een bedlampje en zelfs een oplaadpunt voor mobiele telefoon / laptop. 

Mijn bedje, in het bovenste bed met koffie en boek

Mijn bedje, in het bovenste bed met koffie en boek

Op deze manier is een lange treinrit best door te komen met boek & laptop erbij. De ritten zijn verder wel saai, er is alleen een raam bij het benedenbed, en dat is vaak te smerig om echt wat van de buitenwereld te zien. Om wat frisse lucht te happen en wat van de omgeving mee te krijgen, ging ik af en toe in de deuropening staan – de treinen rijden met de deuren open, dat kan ook prima want echt hard gaat het allemaal niet.

Kortom: eerste klas reizen met de trein in India is een beetje saai maar best comfortabel. Langer dan 12 uur wordt het wel echt vervelend, maar gelukkig hebben ze hier tegenwoordig ook veel binnenlandse vluchten. Nog één treinrit te gaan in India, nog 5 werelderfgoederen … en dan wordt het hoog tijd om de natuur op te zoeken in Nepal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s