Brussel: “Oriëntalisme in Europa”

Het thuis zitten wachten tot ik eindelijk mag vertrekken ben ik al een tijdje zat. Gelukkig werkt het weer mee deze zondag, en stap ik nog maar weer eens in de auto. Ik rijd naar Brussel, voor een tentoonstelling die ik al een hele tijd in mijn vizier heb: Van Delacroix tot Kandinsky. Oriëntalisme in Europa. Het is in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten.

Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België

Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België

Aan het begin van 2010 ben ik daar ook al eens geweest, voor een prachtige overzichtstentoonstelling van Frida Kahlo. Althans – dat dacht ik. Als ik aan kom rijden over de brede boulevards van het centrum van Brussel zie ik dat het een ander gebouw is. (Achteraf vind ik uit dat je zowel het Paleis voor Schone Kunsten hebt (ook wel bekend als BOZAR), als het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten)

Er staan al zo’n 40 mensen te wachten tot het museum opengaat. Ook in de straten en bij het Paleis was me al opgevallen dat er heel wat toeristen in de stad zijn. En ook de Brusselaars zelf zullen met dit eindelijk weer eens zonnige weer naar buiten zijn gekomen.

Dit gebouw herbergt een collectie moderne kunst, en het Musée Magritte Museum (daarvoor zijn al die andere bezoekers gekomen). Ik loop door de prachtige klassieke hal naar achteren. Het entreekaartje van 9 EUR heb ik gisteren al op internet gekocht. Ik neem er ook nog een audiogids bij, dat is meestal wel interessant. “Of ik er ook zo’n … bij wil?” vraagt de man aan de kassa. En hij houdt me een koptelefoon voor. “Hoe heet dat in het Nederlands?”, vraagt hij (in behoorlijk goed Nederlands).  Altijd bijzonder hier in Brussel, waar de eerste voertaal duidelijk Frans is maar waar ze in de openbare gelegenheden toch ook wel Nederlands kunnen.

De tentoonstelling gaat over de kunststroming Oriëntalisme – een 19e eeuwse trend om het exotische af te beelden. Vooral Egypte, het Midden-Oosten en Noord-Afrika waren populair.

Orientalisme

Edward Poynter, Israël in Egypte

Op de schilderijen worden vaak grote taferelen afgebeeld met veel (exotische) mensen erop. Markten, feesten. Met de waarheidsgetrouwheid namen de schilders het niet zo nauw. De oriëntaalse wereld was vaak ook een imaginaire wereld, waar het leven nog zo voortging als in de tijd van Jezus of van de Klassieke Oudheid. En een wereld met drugs en mooie vrouwen.

De schilderijen op zich zijn geen echte meesterwerken, maar de afbeeldingen hier bijeengebracht vanuit musea in o.a. Parijs, Qatar(!), London, Amerika vormen een bijzonder geheel. Het is een reizende tentoonstelling die later deze maand doorgaat naar Duitsland. Mijn favoriet: De ingang van de grote tempel van Baalbek van David Roberts. Deze Engelse schilder wist de fraaie ornamenten van de tempel van Baalbek in Libanon heel precies weer te geven.

Na anderhalf uur ben ik aan het einde gekomen. Ik kijk nog even verlekkerd bij de vele boeken over Oriëntalisme, maar weet me in te houden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s