Dag 3: Romeinse restanten

Het is nog helemaal donker als ik vandaag wakker wordt. Toch wel raar, want het is toch ‘al’ kwart over zes. Als ik mijn hoofd uit het raam steek, blijkt er een grote dikke wolk boven het dal te hangen. Een uurtje later is die weer weggetrokken, en kan ik op pad voor wat weer een zonnige dag gaat worden.

Ik rijd vandaag nog verder westwaarts. Het is ongeveer 240 kilometer en de optimist in mij had vooraf bedacht dat dat maar 2 uurtjes rijden zou zijn. De TomTom geeft echter ruim 3 uur aan. Na drie kwartier rijden wordt wel duidelijk waarom het zo lang moet duren: maar een klein deel van deze route is snelweg, met de rest zijn ze nog druk bezig. In het landschap hier betekent dat enorme viaducten bouwen en tunnels blazen. De route gaat dus over gewone doorgaande wegen. Onderweg is er niet veel bijzonders te zien. Als je eenmaal buiten Asturië komt, wordt het landschap een stuk minder aantrekkelijk (en wordt het weer gewoon Spaans kaal en vlak).

Mijn eerste stop in de ochtend is Lugo. Het centrum van Lugo, een stad met 95.000 inwoners, is volledig omringd door een Romeinse stadsmuur. Omdat die muur een werelderfgoed is (het is de enige complete authentieke Romeinse stadsmuur) moet ik hier even langs.

LugoCoruna 003
Ik kan mijn auto gelukkig kwijt net voorbij een van de stadspoorten. Daar kun je ook een trap op naar boven, naar de muur. Het bijzondere van deze stadsmuur is dat hij helemaal compleet is – je kunt dus een rondje rond de stad lopen over de muur. En dat ben ik vanochtend ook van plan. Het is een wandeling van maar twee kilometer.

Het pad over de muur is behoorlijk breed, vier tot zeven meter. Ik moet meteen weer terug denken aan Xi’an in China, waar ze ook zo’n complete stadsmuur hebben. Die is nog breder, daar kun je zelfs over fietsen. Het is een lekkere wandeling. Het pad gaat lichtjes omhoog en omlaag, met hoogteverschillen van een paar meter. Voor inwoners van Lugo is dit de ideale plek om aan de conditie te werken. Ik kom tientallen joggers en hardlopers tegen. Zij doen meerdere rondjes om aan hun kilometers te komen.

Ik vind één rondje mooi genoeg. Onderweg kun je de stad Lugo van alle kanten bekijken. Met uitzondering van de kathedraal is er niet veel moois te zien. Net als bij spoorwegen lijken hier ook de meest armoedige huizen vlak tegen de muur aangebouwd te zijn.

LugoCoruna 018
Veel langer dan een half uur blijf ik niet in Lugo. Ik moet namelijk nog verder naar het noordwesten vandaag: naar La Coruña, nog een uur rijden. Het is een eenvoudig ritje.

In La Coruña is een ander werelderfgoed mijn hoofddoel, namelijk de vuurtoren Torre de Hercules. Het ding staat op een schiereiland iets ten noorden van het centrum. Ik wil hem eigenlijk gaan bezoeken na de lunch. Omdat de toren aan het water ligt en de haven vlakbij is, had ik vooraf allerlei visioenen van prachtige terrassen aan zee en geweldige visrestaurants. Nou – er is helemaal niks! Alleen een grote parkeerplaats. Die nog niet eens groot genoeg blijkt voor de honderden bezoekers, want ik kan geen plekje meer vinden.

Ik rijd dus maar door naar het centrum van de stad om daar wat te eten. Het parkeren (in een garage) gaat daar gelukkig wel een stuk makkelijker. Echt attractieve restaurants zie ik daar echter ook niet. Ik beland uiteindelijk op het terras van Copacabana, en neem daar gefrituurde inktvisringen met friet.

LugoCoruna 023
Met de maag gevuld is het tegen tweeën tijd voor een nieuwe poging om bij de vuurtoren te geraken. De bezoekerspiek lijkt voorbij (alle Spanjaarden zijn aan het lunchen waarschijnlijk), en het lukt me nu makkelijk een plekje voor de auto te vinden. Zoals gezegd ligt de vuurtoren op een schiereiland. Het is nog een eindje lopen om er te komen. Het waait hier hard: de vuurtoren ligt op het uiterste noordwestelijk puntje van Spanje en ‘bewaakt’ nog steeds de Galicische kust.

De eerste vuurtoren werd hier op dezelfde plek gebouwd door de Romeinen rond het jaar 200. Het huidige uiterlijk stamt uit de 18e eeuw, en is zo’n 21 meter hoger (55 meter in totaal) dan het origineel.

LugoCoruna 025
Je kunt de vuurtoren natuurlijk ook beklimmen. Het beklimmen van torens sla ik meestal over, en in mijn huidige conditie is dat waarschijnlijk maar beter ook. Maar dit is de enige manier om de vuurtoren van binnen te zien. En de binnenkant is ook de enige plek om nog wat van de Romeinse funderingen te zien. Dus ik koop maar een kaartje voor 2,5 EUR, en zie wel hoe ver ik ga klimmen.

Het eerste deel van de route gaat inderdaad langs de funderingen, waar de verschillende stadia van de constructie door de eeuwen heen staat uitgelegd. De klim die dan volgt is vrij eenvoudig, met brede traptreden en veel plekken om even uit te rusten. Ik klim tot ongeveer halverwege en houd het dan voor gezien. Hoe historisch het gebouw ook is, het is ook gewoon maar een toren. Je kunt gelukkig gemakkelijk omkeren, en dan op de eerste etage weer naar buiten.

LugoCoruna 027
Zo heb ik nog wat energie gespaard om de rest van het schiereiland te verkennen. Het is een soort park, met bankjes om te genieten van de zee en de voorbijvarende schepen. Her en der verspreid staan allerlei sculpturen die het maritieme thema en de mythologie rond deze vuurtoren weergeven.

Tegen half vier wordt het weer tijd om de lange rit huiswaarts aan te vangen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s