La Rioja – 250 miljoen jaar geleden…

Gisteren was het overdag 40 graden in La Rioja. Als ze in het hotel horen dat ik van plan ben naar de nationale parken Talampaya en Ischigualasto te gaan, krijg ik als waarschuwing mee “daar is het nog veel warmer!”. Dus in mijn meest zonnige kleren sta ik ’s ochtends om half 8 klaar voor de auto die me deze dag gaat rondrijden. De chauffeur is Alfredo – die een remis rijdt naast zijn bestaan als fotograaf. Een remis is een taxi die rijdt tegen een vooraf afgesproken prijs, meestal gebruikt voor langere afstanden.

Talampaya en Ischigualasto liggen nogal afgelegen. Hoewel La Rioja de dichtstbijzijnde grote stad is, moeten we toch nog eerst 150 kilometer rijden. Het is een lange rechte weg, zonder veel verkeer. Langs de route liggen plantages vol met olijfbomen.

De lucht begint gaandeweg steeds meer te betrekken, totdat het echt stevig gaat regenen. We hopen nog dat het een plaatselijke bui is. Maar het blijft bewolkt en regenachtig tot we bij het Ischigualasto park aankomen. Het plotselinge water kan hier moeilijk weg en er ontstaan al snel overal grote plassen.

Talampaya004

Binnen krijgen we nog meer slecht nieuws: door de regen is een deel van het park afgesloten. We krijgen een aangepaste rondleiding. En of er vandaag excursies door het nabijgelegen park Talampaya gaan is maar de vraag.

De tocht door Ischigualasto (ook wel de Maanvallei genoemd) gebeurt in konvooi. Om 10 uur hebben zich een vijftal auto’s verzameld. Mijn chauffeur Alfredo kent de weg en mag voorop. Een gids van het park stapt ook bij ons in.

De route voert over een zandweg door het park. Dit en het buurpark Talampaya staan op de Werelderfgoedlijst vanwege hun belang voor de paleontologie: de studie van de ontwikkeling van het leven op aarde. Het landschap hier dateert uit het Trias, 250 miljoen jaar geleden. Toen was het hier tropisch, nu een woestijn.

Onze eerste stop is dan ook bij een rots waar je heel goed de duizenden lagen grond kunt zien die door de eeuwen heen zijn afgezet. Tussen al die lagen zijn planten en dieren geplet: en dat zijn nu fossielen. Vooral de blaadjes van de planten zijn goed te zien.

Talampaya025

Gelukkig klaart het weer wat op tijdens de rit. Het is frisjes, maar wel droog. Op vragen van medereizigers of ik het niet koud heb antwoord ik maar dat ik uit Nederland kom en wel wat gewend ben.
We slingeren door het dorre landschap (vandaar de naam “Maanvallei”) waar alleen wat lage cactussen en struiken groeien. In de zomer wordt het hier 45 tot 50 graden.

Ondanks het klimaat leven hier nog dieren: ik zie mijn eerste guanaco’s. Dit is familie van de lama en de vicuña. Ze zijn wat groter dan de laatste, en minder schrikachtig. Ze leven hier in groepjes in het wild.

Talampaya053

We stoppen nog een paar keer om de omgeving nader te bekijken. Vooral de vreemde vormen die de natuur hier heeft geboetseerd zijn de moeite waard. Zo is er een “bowlingbaan” waar allemaal stenen bij elkaar liggen die door wind en water mooi rond zijn geslepen.

Na 2,5 uur is het rondje Ischigualasto afgelopen. Ondanks dat het een verkorte route was hebben we veel van het park kunnen zien. Alfredo en ik rijden meteen door naar het andere park, Talampaya. De parken zijn geologisch gezien één geheel. Om bij de ingang te komen is het toch nog weer 80 kilometer rijden.

Talampaya is helemaal gesloten voor auto’s. Je kunt het alleen via een tour met een busje bezoeken. Deze tours gaan ongeveer elke 45 minuten. Gelukkig is het de hele ochtend droog gebleven en worden er toch excursies georganiseerd. Ik krijg een vertrektijd van 3 uur, en ga eerst maar even lunchen in het restaurant bij het park.

Talampaya115

We komen met z’n negenen in het busje te zitten. Een aantal van de medepassagiers zat ook al in hetzelfde konvooi in het Ischigualasto park. Het zijn allemaal Argentijnen. De chauffeur racet eerst een kwartier het park in, en dan is het weer tijd om uit te stappen voor wat uitleg.

Onder begeleiding van een gids wandelen we langs groepen rotstekeningen die ruim 1000 jaar oud zijn. De afbeeldingen zijn van dieren (guanaco’s), mensen en wat algemene symbolen zoals pijlen.

Talampaya127

Waar de rotsen van Ischigualasto wit en grijs zijn, voert hier in Talampaya de rode zandsteen de boventoon. We rijden door een canyon, een droogstaande rivier waarlangs de rotsen tot 150 meter steil omhoog reiken. Het is net alsof je midden door de Grand Canyon rijdt, heel indrukwekkend. We zien ook een paar grote hazen wegschieten.

Bij één van die hoge rotsen hebben we een volgende stop. Een deel is door wind en water in een soort halve cirkel uitgesleten. En dat levert een mooie echo op. Op aangeven van de gids moet ons groepje gelijktijdig wat roepen, en dan hoor je de echo zeker drie keer terug, weerkaatst tussen al deze wanden. Een klein jongetje in onze groep begrijpt eerst niet helemaal wat er gebeurt, maar als hij het eenmaal door heeft houdt hij niet meer op met schreeuwen om telkens zijn eigen echo te horen.

Veel van de rotsen zijn in bijzondere vormen uitgesleten. We zien onder andere De Schildpad, De Monnik, De Totem, De Toren en De Kathedraal.

Talampaya172

Na een kleine 3 uur is ook deze tour voorbij. Om half 6 vangen we de terugreis aan naar La Rioja. Precies 12 uur na het vertrek, om half 8 ’s avonds, word ik weer afgeleverd bij mijn hotel. Waar de zon weer straalt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s