Ping’an – Over de rug van de draak

Het ontbijt in de Countryside Inn in Ping’an is stevig: gekookte eieren, yoghurt met müesli, toast met jam, thee en sinaasappelsap. Het meisje dat bedient vraagt waar ik vandaag heen ga. Dazhai, is de bedoeling, een dorpje verderop in de vallei en net als Ping’an midden tussen de rijstterrassen. De Chinezen noemen deze streek Longji, wat Rug van de Draak betekent. “Is het moeilijk te vinden zonder gids”, vraag ik haar. ‘Nee hoor’, zegt ze. ‘Het staat goed aangegeven. Het kost ongeveer vier uur, en dan kun je nog lunchen in Dazhai. Je moet alleen opletten dat je niet de laatste bus mist. Veel toeristen komen maar tot halverwege, tot Zhongliu, en keren dan om. Maar die zijn gewoon lui’.

Na die uitspraak ben ik helemaal vastbesloten de hele wandeling te maken. En zonder gids. Gisteren heb ik al gezien waar het begin van de tocht is: net achter Uitzichtpunt nummer 1 boven Ping’an. De start is dus makkelijk, hier weet ik de weg nog.

Pingan007
Het is half negen ’s ochtends als ik op pad ga. Al snel komen me boeren met een zware lading op hun rug tegemoet. Een vriendelijk “Ni Hao” van beide kanten en we lopen door. Het is een komen en gaan over deze smalle paden. Niet alleen van mensen, je ziet ook veel paarden die als lastdier worden gebruikt. In het dorp wordt druk gebouwd dus er komen veel stenen en cement voorbij.

Wie er ook weer zijn: de Yao-vrouwen. Een groepje vrouwen van deze stam patrouilleert rond Uitzichtpunt nummer 1, op zoek naar toeristen die hen en hun lange haar op de foto willen zetten. Tegen een vergoeding uiteraard. Ze zijn maar lastig af te schudden. Eentje heeft een blik op mijn dagrukzakje geworpen (die vol zit met gaten en weer met gekleurde draadjes dichtgenaaide stukken), en biedt enthousiast een geborduurde tas aan als koopwaar. Maar ik wil niks, alleen maar wandelen. Na een paar keer ferm “Bu Yao” (“Dat wil ik niet”) te hebben geroepen ben ik van hun verkooppraatjes en pogingen tot gidsen af.

Pingan059
De eerste helft van de wandeling, van Ping’an naar het dorpje Zhongliu, gaat over een bospad. Het is stijgen en dalen, maar niet echt zwaar. Het pad is steeds duidelijk, er is eigenlijk steeds maar één breed pad dat in aanmerking komt. Het voert langs een meertje waar zowaar wat bankjes bij zijn geplaatst. Ook zie je hier allemaal grafstenen tegen de heuvels geplakt.

Vlak voor Zhongliu komt een oudere man me achterop. Als ik stop, stopt hij ook en biedt me een sigaret aan. Ik houd het bij een slokje water. Aangekomen tussen de huizen van Zhongliu neemt hij me op sleeptouw. Vanaf ieder balkon of open raam is er wel een vrouw die me “Chi Fan?” toeroept (Eten?). Maar het is nog maar half 11 en ik ga pas lunchen als ik op mijn eindbestemming ben. Ik loop achter het mannetje aan en we komen aan het einde van het dorp. Daar woon ik, zegt-ie. Ik moet mee naar binnen komen en plaatsnemen op de beste stoel. Van zijn dochter die een beetje Engels spreekt krijg ik een glas water aangereikt. Net als de andere huizen hier is het huis van deze familie heel groot. Er zijn drie verdiepingen. Op de onderste verdieping leven de dieren. Dat is in dit geval een groot varken, dat door de dochter gevoed wordt door het eten via een luik vanaf de tweede verdieping naar beneden te gooien. Op de tweede verdieping, een grote open ruimte, is verder “de keuken” (een open vuur met wat pannen). Ook hangen er klokken en posters schots en scheef tegen de muur. Ik neem aan dat ze op de derde verdieping slapen. Maar ik heb geen tijd om alles uitgebreid te bekijken, ik heb nog twee uur te gaan naar Dazhai.

Pingan032
Het juiste pad naar Dazhai te vinden vanuit de wirwar van paadjes in Zhongliu is het lastigste tot dan toe. De oude man had me een richting gewezen, maar ik ben er niet helemaal zeker van. Een hond op het pad kijkt me na alsof hij me niet helemaal vertrouwt. De honden hier blaffen trouwens niet en liggen meestal maar wat in de zon. Ik weet niet of ze bijten maar ze jagen passanten in ieder geval geen angst aan.

Een paar minuten later word ik ‘ontdekt’ door een groepje Chinese jongens en meisjes. Ze roepen enthousiast, en als we even stilhouden om te praten blijkt dat zij de wandeling andersom aan het maken zijn (van Dazhai naar Ping’an). Voor mij de bevestiging dat ik dus nog steeds op de goede weg zit!

Eenmaal weg uit de bewoonde wereld van Zhongliu begint het mooiste deel van de tocht. Het pad loopt hier eigenlijk dwars door de rijstterrassen. Het is erg smal, twee mensen kunnen elkaar nauwelijks passeren. Laat staan een volgeladen paardje, dat sowieso al niet erg uitkijkt waar het loopt. Maar door op uitwijkplaatsen te wachten lost iedereen het op. Via bruggetjes van vier boomstammen moet je de stroompjes water passeren die de terrassen bevloeien. Het is lekker lopen hier. De zon maakt het ook al weer flink warm – boven de 25 graden en dat in november.

Pingan038
Na ruim vier uur lopen bereik ik Tiantou. Dit is het laatste dorpje voor Dazhai. Hier zijn de uitzichtpunten over de rijstterrassen rondom Dazhai, en dus staat de route weer netjes op borden aangegeven. Of de terrassen hier mooier zijn dan in Ping’an kan ik niet echt zeggen. Ze zijn wel een stuk langer en steiler valt me op. Eén heeft de toepasselijke bijnaam ‘Ladder naar de Hemel’ gekregen.

Pingan054
Vanaf de top van het dorp is het nog een steile wandeling van een uur naar beneden, naar Dazhai en naar de parkeerplaats vanwaar de bussen vertrekken. Er staat er al eentje klaar, en ik kan zo instappen. De conductrice duwt me drie kleine mandarijntjes in de hand. De hele bus eet mee van de grote zak die voorin de bus ligt.

Via een bochtige, ongeasfalteerde weg arriveren we een half uurtje later weer bij Ping’an. Na een steil klimmetje van 20 minuten te voet kom ik dan weer ‘thuis’ in de Countryside Inn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s