De trein naar Suzhou

Ik ben al ruim twee maanden onderweg door China en heb nog geen enkele keer in een trein gezeten. En dat terwijl de trein hier hét vervoersmiddel voor de massa is. Het busvervoer gaat zo soepeltjes dat ik geen reden zie om daarvan af te wijken. En als de afstand dan eens een keer te ver is om met de bus te gaan, is er altijd nog het vliegtuig. Binnenlandse vluchten zijn al bijna net zo talrijk als bussen, zijn relatief goedkoop (zo’n 50-80 EUR voor 1 à 2 uur vliegen) en er lijkt altijd plaats.
Hoe anders is dat bij de trein: wat me er vooral aan tegenstaat is dat je voor de lange ritten al dagen van tevoren een kaartje moet kopen. Weg vrijheid om ergens nog eens wat langer te blijven, uit te slapen of extra vroeg op pad te gaan.

Maar de reis is niet compleet zonder een keer in de trein gezeten te hebben. Ik kies de korte route Shanghai – Suzhou, een afstand van zo’n 100 kilometer. Op dit traject rijden zoveel treinen dat het moet lukken voor een dagtocht.

Zo meld ik me op maandagochtend tegen negen uur bij het centrale station van Shanghai. Het is een immens gebouw aan een ook al zo groot plein in het centrum van de stad. Binnen zijn tientallen loketten om kaartjes te kopen. Enkele daarvan hebben een bordje dat aangeeft dat er Engels wordt gesproken, daar kies ik er een van uit. Ik ben vrijwel direct aan de beurt, gelukkig hoeft er niet gevochten te worden voor een kaartje. Een kaartje dat trouwens maar 31 Yuan (3,10 EUR) kost. De domper is echter dat “mijn” trein pas om 10.23 uur vertrekt. Dat betekent anderhalf uur wachten! Het mag dan wel een exprestrein zijn die er maar 40 minuten over doet, maar als je daarvoor eerst een hele tijd moet wachten heeft dat niet zoveel zin.

Maar goed, ik heb de hele dag de tijd. Ik loop verder naar de wachtruimtes, die zijn georganiseerd op treinnummer en soms ook op treinstel. De wachtruimte is ook al weer zo’n enorme hal, er passen wel 1000 mensen in. Gelukkig is er wel voor iedereen een zitplaats. De tijd verstrijkt snel met wat lezen en mensen kijken. Je ziet hier toch wel heel wat westerlingen. In de bus ben ik nog nooit een andere niet-Chinese toerist tegengekomen.

Suzhou001
Net als op een vliegveld wordt het vertrek van een trein vanuit een gate gereguleerd. Een kwartier voor vertrek mogen we in de rij gaan staan, wordt het kaartje gecontroleerd en gaan de poorten open naar het perron.
De trein staat al klaar. Op de grond van het perron staan pijlen waar welk treinstel staat. Op mijn treinkaartje staan behalve datum en tijd nog twee getallen: “15” en “12”. Ik gok maar dat het eerste het treinstel is en het tweede de stoel, en dat blijkt te kloppen. Bij het betreden van de trein is er een conductrice die controleert of je wel goed zit.

De trein ziet er van binnen goed uit. Het is een D-trein (D416), na de Z-, T- en K-treinen de snelste en meest luxe. Aan weerszijden van het gangpad staan twee brede stoelen met heel veel beenruimte. Dit is wat ze een “soft seat” noemen, een zachte zitplaats tegenover een goedkopere harde zitplaats. Die betiteling schijnt in gebruik te zijn gekomen omdat de communisten geen onderscheid in klassen wilden maken, maar aan de buitenkant van deze trein staat gewoon “First Class” en “Second Class”. Ik zit dus prima eerste klas.

We vertrekken op tijd. De trein blijkt Nanjing als eindbestemming te hebben. Suzhou is de eerste stop. Alle aankondigingen in de trein worden zowel in het Chinees als het Engels gedaan, dus er blijft weinig ruimte voor verwarring over. Er loopt heel wat personeel rond, zoals een conductrice per treinstel, schoonmakers en verkopers. De coupé zit helemaal vol, de drukte is dus niet overdreven. Naast me zit een Chinese vrouw van een jaar of 60 die zoals de meeste Chinezen de reistijd gebruikt om veel te eten. Ze biedt mij ook een smakelijk mandarijntje aan.

De rit zelf is saai. Een eindeloze rij flatrijke buitenwijken van Shanghai trekt voorbij. De infobalk voorin het treinstel geeft aan dat we een topsnelheid halen van 204 kilometer per uur. Suzhou komt al snel in zicht.

In Suzhou zelf bezoek ik vier van de negen klassieke tuinen die op de werelderfgoedlijst staan. Ik wandel van de een naar de ander, telkens zo’n half uur. Al met al vermaak ik me er vier uur, daarna ben ik het lopen zat en wordt het fris buiten. Met een taxi laat ik me terugbrengen naar het treinstation, klaar voor de terugreis.

Bij het loket blijkt al snel dat het “probleem” van de ochtend zich herhaalt: nu blijkt de eerste trein pas om 18.03 te gaan. Dit keer maar liefst 2,5 uur wachten! Ik overweeg even om met de bus terug te gaan, maar besluit toch mijn treindagje af te maken. Het wachten gaat voorbij door wat rond te lopen in de stationshal van Suzhou (ook al zo groot).

Dit keer heb ik een tweedeklas kaartje. Dat is maar 5 Yuan (0,5 EUR) goedkoper dan een eersteklas. Deze treinstellen hebben twee stoelen aan een kant van het gangpad en drie aan de andere kant. Het is wel wat minder dan de eerste klas, maar veel scheelt het niet. Zeker voor zo’n korte rit als deze maakt het eigenlijk niet uit. Met een topsnelheid van 250 kilometer per uur zijn we 35 minuten later alweer in Shanghai.

Morgen reis ik verder van Shanghai naar Hangzhou. Met de bus.

Suzhou103

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s