Ice Camp Eqi

De drie uur durende tocht naar Eqi vindt gelukkig met een overdekte boot plaats. Het is ook minder bewolkt dan tijdens de vaart naar Ilimanaq, en de zon komt er op plaatsen door. We varen naar het noorden, waar we twee nachten zullen verblijven in Ice Camp Eqi.

Onderweg zien we meer rotsen dan ijsbergen, o.a. die van Disko-eiland. Op één daarvan is aan de hoeveelheid vogelpoep te zien dat er veel vogels huizen. Ze zijn echter te ver weg om echt te kunnen zien. Ook speuren we weer naar walvissen, maar helaas tevergeefs. Bij een ander kamp pikken we nog wat Duitsers op, en dan varen we door naar Eqi.

Eqi gletsjer
De Eqi gletsjer is heel anders dan die bij Ilulissat, maar misschien wel net zo indrukwekkend. Hier zijn het geen losgeraakte ijsschotsen, maar een massieve wand van ijs. Je hoort het stevig donderen als er weer iets breekt.

4548079967_3977b6f5a2_b

Kamp Eqi ligt op een heuvel tegenover de gletsjer, en bestaat uit houten hutten. Vanaf hier heb je een bijzonder fraai en wijds uitzicht over de fjord. Het weer zit erg mee vandaag, dus de lucht is blauw en de zee is blauw, en er is zon om alles te verlichten. Het stikt er trouwens ook van de muggen, je kunt hier niet even onbeschermd buiten staan of zitten.

Een stevige wandeling
Voor de goede wandelaars staat er vandaag een wandeling naar de morene, de rand van de gletsjer, op het programma. We lopen over vlak land langs de baai. Hier is er nog iets van een betreden pad. Even verderop is er alleen nog maar mos en stenen. De wandeling gaat voorspoedig, al na twee uur staan we onder aan de voet van de oude morene. Daarna volgt een stevige klauterpartij tot aan de richel bovenop de morene. Hier zitten we een tijd naar de gletsjer te kijken. Je ziet er hele stukken afvallen, gevolgd door een knal als het ijs in het water plonst.

Omdat we nog zo vroeg zijn besluiten we via een andere route terug te lopen. Er zijn geen paden, maar echt verdwalen kun je ook niet omdat je altijd de gletsjer blijft zien en je daaraan gerelateerd je positie kunt bepalen.

Het lijkt zo dichtbij, maar het blijkt nog een hele klus om weer bij het kamp te komen. We beklimmen zeker 8 heuvelruggen. En na iedere heuvel denk je “Dit is de laatste”. Maar dan komt er weer een onoverbrugbare rivier of een kloof die te steil is om in af te dalen. Dus moeten we steeds verder omlopen. De klimmetjes zijn voor mij allang geen plezier meer. Het enige voordeel van door de heuvels lopen is de wind die de muggen verjaagd.

4548726810_fe9de4773d_b

Pas tegen zessen, na 8,5 uur onderweg te zijn geweest, bereiken we geheel uitgeput en met pijn in de spieren weer het kamp. Ik ben blij dat ik hier geen wandelvakantie heb geboekt! Het terrein, zonder wandelpaden, is erg oneffen en zwaar. Je ziet onderweg ook niet veel, behalve stenen, mos en een enkel bloemetje.

’s Avonds tijdens het eten krijgen we nog een onverwachte bezoeker: de jongen vanuit de keuken roept opeens iets onduidelijks en iedereen (onze groep en een groep Duitsers) rent naar het raam. Is het ijsfjord ingestort of is er een verdwaalde walvis? Het blijkt een poolvos te zijn, een bruin/grijs beestje dat rond het café rondscharrelt op zoek naar eten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s