Ilimanaq

’s Ochtends om 10 uur vertrekken we met een houten motorboot naar Ilimanaq, een dorpje aan de andere kant van het ijsfjord. Het is bewolkt vandaag, en op het dek dus flink koud ondanks de dubbele laag kleding en een extra fleece-deken.

We varen rustig tussen de ijsbergen door. Af en toe zie je er eentje waarop alle meeuwen uit de omgeving zich verzameld hebben. Verder is het erg stil. We passeren slechts één vissersboot.

De ijsbergen hebben veel verschillende vormen en formaten. Sommige lijken wel ijssculpturen, andere zijn net afgesneden hompen. Je ziet ze ook met blauwe “aders”, waar water zich een weg heeft gevonden.

4548044301_125b2910e9_b

Rond het middaguur komen we aan in Ilimanaq. In dit dorp wonen een kleine 100 mensen. Er is een aardig gevulde supermarkt, een kerk, een begraafplaats en verder zo’n 30 gekleurde houten huisjes. En honden natuurlijk. We kijken even binnen in de supermarkt annex postkantoor om weer een beetje op temperatuur te komen. Daarna lopen we naar een hoger punt, vlakbij de begraafplaats, voor een picknick. Het is nog steeds flink koud, hoewel het op zee tussen de ijsbergen toch nog kouder aanvoelde.

4548674628_d5d71658d5_b

We blijven niet lang, en varen dezelfde route terug. Helaas zien we geen walvissen, die hier in de baai toch regelmatig schijnen voor te komen. Gisteren is er nog eentje gezien. Ik schuil nu in de stuurhut, buiten is het echt te koud. De schipper is voorzien van allerlei moderne apparatuur die de koers en de tijd tot de aankomst weergeeft. Ook kun je zien hoe diep het water is: ruim 230 meter. Hij belt met zijn mobieltje naar de haven, zodat er op tijd een busje staat om ons op te pikken. Da’s handig.

’s Avonds ga ik met twee medereizigers eten in Hotel Hvide Falk – alle andere restaurants in Ilulissat zijn volgeboekt deze avond. Het is een wat groter en ouder hotel, helemaal nog in de jaren 70 stijl. Er is een grote eetzaal die om 7 uur al flink vol zit met toeristen. Er is ook een Nederlandse groep, wandelaars zo te zien.
Ik wil iets echt Groenlands eten, en zo kom ik uit bij de walvis biefstuk. Het ziet eruit als een ‘gewoon’ groot, gegrild stuk vlees. Er zitten uien bij en een saus. De smaak is, tja, leverachtig en bloederig. Het smaakt naar vlees, niet echt verkeerd maar toch ook niet iets om vaker te eten. De nasmaak is echt bitter, en ik neem een groot ijsje na om die een beetje weg te spoelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s