Garni en Geghard

Omdat het Geghard-klooster niet met openbaar vervoer te bereiken is, ga ik vandaag mee met een georganiseerde tour. Deze is georganiseerd vanuit het Sovjet-hotel Erebuni en kost 10 dollar. Er blijkt maar één (Armeense) medepassagiere te zijn.

De tocht gaat oostwaarts vanuit Yerevan. Het duurt een flinke tijd voordat we de stad uit zijn: er wonen 1 miljoen mensen in de Armeense hoofdstad. De buitenwijken staan vol hoge Sovjet-flats, maaar echt triest ziet het er ook allemaal weer niet uit. Er zijn veel markten en winkeltjes, veel bedrijvigheid op straat.

Bij de eerste stop weten we zeker dat Yerevan achter ons ligt: hier is de lucht schoon en fris, de omgeving groen. We zijn gestopt bij een monument voor de een of andere dichter. Zijn favoriete plekje voor inspiratie was dit uitzicht op de berg Ararat. Deze is, besneeuwd en wel, goed te zien vandaag.

Garni
Een uurtje rijden over rustige, door groene heuvellandschappen slingerende, wegen volgt. Opvallend hoe weinig bomen hier staan: het is bijna allemaal gras en steen. Medeweggebruikers zijn vaak prachtige oude Russische modellen bussen en vrachtwagens. Dorpjes bestaan uit houten huizen, fruitbomen en wat schroothopen. Hier en daar staat een kudde schapen of koeien langs de weg. Vredig en kalm is het leven hier.

Garni is de eerste hoofdbestemming voor vandaag. Hier treffen we zelfs een beperkte vorm van toerisme aan. Een bus met Duitsers staat er al, plus een oude bus met Armeense kinderen op schoolreisje. Op de parkeerplaats staan ook vrouwen hun in glazen potten gewekte vruchten en ronde broden te verkopen. Wij lopen echter meteen het terrein op. De zeer fraaie Hellenistische tempel ligt er als een plaatje bij. Deze heidense tempel dateert eigenlijk uit de eerste eeuw, maar is pas in de twintigste eeuw weer helemaal opgebouwd. De staat van perfectie is dus nogal misleidend.

3011846715_054a71d1b6_b

De tempel staat op een rotspunt boven de Azat-rivier. Het uitzicht hier biedt typische rotsformaties die op pijpen van een orgel lijken. Behalve de tempel zelf zijn er nog diverse andere gebouwen op het terrein. Het meest interessante daarvan is het badhuis, waar een mozaïek in Griekse sferen bewaard is gebleven.

Geghard
Naar Geghard is het nog zo’n twintig minuten bergopwaarts via de zonnige berghellingen. Na de zoveelste bocht ligt het klooster daar opeens, helemaal in een hoek van een vallei tegen de bergwand gedrukt. In de voorbereiding op deze reis had ik al heel wat afbeeldingen van Armeense kerken gezien, en zeker bij Echmiatsin had ik wel even een gevoel van teleurstelling, maar Geghard maakt alles weer goed. Kerken en kloosters midden in de bergen, daar kan ik geen genoeg van krijgen.

3011853831_48835d3fd9_b

Donkergrijs is de dominante kleur van het complex. Ook hier moet je eerst wel goed rondkijken om de fraaie uit steen gehouwen details te zien. Een van de deuren is voorzien van Arabische invloeden, maar dan in de typische Armeense steen-archtitectuur.

De gids vertelt meer over de symboliek. Zo zijn aan weerszijden van de deur twee uitsnedes: deze zouden extra stabiliteit geven in het geval van aardbevingen. Ook is er een zonnewijzer boven de deur. Van binnen is de kerk donker en kil. Het gedeelte dat uit de rots is gehouwen herbergt o.a. een twee meter breed wapen van de prinselijke familie met leeuwen en adelaars.

In de rotsen boven de hoofdkerk zijn grotten waar monniken zich terugtrokken voor het gebed. Ook staan hier natuurlijk weer khatchkars.

3011853833_5840dcb480_b

Met de Armeense muziek luid aan en een meeklappende chauffeur (veel verkeer is er gelukkig niet), rijden we in de middag terug naar Yerevan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s